06-41369238

Ontspannen, mag dat wel?

Ik ben net als zovelen grootgebracht met een flinke set aan overtuigingen die ontspanning behoorlijk in de weg staan. Niet dat dit me allemaal verteld werd, nee hoor, zo erg was het niet. Nee, mensen leefden het voor. Zij wisten het niet en ik ook niet. En geloof me: voorbeeldgedrag doet volgen… of het nou goed voor je is of niet. M’n ouders, m’n docenten, m’n bazen, ze deden het allemaal voor…

Herken je deze?

– Hard werken loont
– Je moet wel nuttig bezig zijn, anders ben je waardeloos
– Als je niks doet, ben je lui
– Dan moet je maar beter je best doen
– Je moet jezelf bewijzen
– Niks gaat vanzelf
– Waardering krijg je alleen maar als je er wat voor doet
– Het is niet belangrijk wat je wil, maar wat je kunt
enzovoort…

Niet gek natuurlijk dat ik een hoop spanning in m’n systeem had zitten. Ik ben ook niet voor niks in m’n twintiger jaren twee keer overspannen geraakt in m’n toenmalige werk als HR adviseur. Ik moest echt nog leren om te gaan met al die druk van buitenaf én ik mocht mezelf écht nog een heel stuk beter leren kennen, weten wat ik nodig heb om tot m’n optimale zelf te komen in het moment. Gelukkig heb ik daar de afgelopen 20 jaar megaveel in geleerd en ik dacht dat ik echt behoorlijk relaxt was.

Ik kreeg daarom even een dubbele dosis als test. De afgelopen 6 maanden was er bijzonder veel spanning in m’n leven en nu ik het zo opschrijf denk ik zelfs dat er eigenlijk altijd een bepaalde dosis onderhuidse spanning was in m’n leven. Ik was het zo gewend, dus ik zocht het onbewust ook steeds weer op. Zowel in m’n vele banen en opdrachten als ook in m’n liefdesrelatie(s) en vriendschappen (zij het in mindere mate). Ik denk zelfs nu dat ik dacht een dosis spanning nodig te hebben om m’n leven niet saai te laten zijn. Oeps…

Dat is ongetwijfeld de reden dat ik deze enorme berg spanning onbewust op mezelf heb aangetrokken (ik geloof in de wet van aantrekking). Ik zal even wat delen erover, dan krijg je er iets meer een beeld bij. M’n lief raakte nog voor we gingen samenwonen burn-out en we schoten in allerlei oude patronen met elkaar (willen helpen – voor gezorgd worden, verantwoordelijkheid overnemen – steeds minder actie ondernemen, wantrouwen – vertrouwen etc).

Hij ervaart al een tijd lang bijzonder veel angst en spanning in zichzelf en dat sprong zo over op mij, althans het resoneerde ook in mij. In mij zat namelijk ook nog veel angst en spanning, bleek. Vaak schoot ik in van alles als het van de ene op de andere dag ineens minder goed ging met m’n lief bijvoorbeeld. Dan dacht ik net als hij: ‘Oh jee, als hij er maar niet weer inzakt en nooit meer uit komt.’. Kenmerkend bij een depressie natuurlijk. En ook een uitdaging om niet mee te zakken vond ik… ik moest behoorlijk m’n best doen om m’n eigen frequentie steeds weer te verhogen (wederom hard werken dus)…

En daarbij kreeg m’n moeder in oktober te horen dat ze uitgezaaide borstkanker had. De oncoloog was niet bepaald positief te noemen, ik vroeg me zelfs af of ze het nieuwe jaar wel ging halen, al zei hij dat niet. Nou ik kan je vertellen dat deze twee life-events samen me echt teveel waren van tijd tot tijd, ik dacht soms dat ik gek werd. Ik vond dat ik staande moest blijven, maar dat lukte natuurlijk helemaal niet. Op allerlei manier probeerde ik weer bij mezelf te komen, want dat was natuurlijk het punt. Als je maar probeert overeind te blijven, drijf je af van jezelf. En zo had ik ook steeds minder puf en zin. En werd ik steeds makkelijker geraakt in m’n angst. Ik mocht het kennelijk allemaal voelen. Super intens!

Ergens de afgelopen week heb ik de knop gevonden naar echte innerlijke rust. Ik heb alles de afgelopen maanden doorvoeld, er laten zijn. En nu lijkt het gesmolten. Natuurlijk weet ik dat pas zeker op het moment dat er weer wat gebeurt wat me wél weer triggert, maar tot op heden is dat er niet. Ik voel me de rust zelve, zelfs al gebeurt er van tijd tot tijd van alles wat ‘vroeger’ verstorend zou hebben gewerkt.

Ik zie dat alles er was en is voor een reden en dat ik die nu heb opgepakt (zij ook trouwens). Ik zie dat ik vanuit diepe ontspanning tot zoveel meer in staat ben. Ik voel diep vertrouwen in het leven, in hoe er altijd voor mij en de ‘mijnen’ gezorgd is in tijden van onrust. Ik mag ontspannen. Ik mag vertrouwen. Ik mag niets doen.

En het mooie is hoe meer ik niets doe voor m’n gevoel, hoe makkelijker de inspiratie omhoog borrelt (daarom schrijf ik nu elke week spontaan een nieuwsbrief bijvoorbeeld), hoe meer werk wat ik wil (lezingen en leiderschapscoaching) er op me afkomt, hoe soepeler ik in relaties beweeg en hoe beter m’n intuïtie werkt. Totaal moeiteloos. Dit is wat ik jaren geleden al geloofde en wat nu echt ten volle zo werkt. Want ik kan nu pas voelen, achteraf, hoeveel spanning ik toch nog in me had zitten. Pas nu ik ontspannen ben kan ik het verschil voelen.





Laat een reactie achter




Bestel JA zeggen JA doen

Dit ben ik: Judith Webber

Waar wacht je op?

© 2018 PureHuman - YourHosting Huisstijl:Dutch Design with Lemon         Foto's:Eef Ouwehand
Powered by WishList Member - Membership Software