06-41369238

Grenzen stellen vs ruimte innemen

Ik heb lang geworsteld met hoe dit nou het beste voor mij werkt. Moest ik grenzen leren stellen of mocht ik meer ruimte innemen? En wat is nou eigenlijk het verschil?

Vaak is een grens stellen iets wat je doet vanuit geraaktheid, vanuit boosheid, angst, ongenoegen, om jezelf te beschermen of iets anders met een lage frequentie. Grenzen stellen is dus ook vaak niet zo prettig om te doen. Het voelt ‘hard’ of ‘onaardig’ of ‘buitensluitend’. Althans zo voelde dat voor mij. Een teer punt, want zo wou ik niet zijn natuurlijk.

Ik geloofde dat het ook anders kon, dus ben dus gaan oefenen met meer ruimte innemen, zoals de voetstap in het zand dat ook doet. Die doet helemaal geen moeite om een voetstap te zijn, ze is er gewoon. De contouren van de voetstap zijn duidelijk. Die hoeven niet bevochten te worden. Of begrensd. Dat is gewoon de rand waar de voetstap ophoudt te bestaan en de rest van het strand verder gaat.

En zo kan het voor jezelf ook werken met ruimte innemen heb ik ontdekt. Ik ben er, ik zie mezelf, ik voel waar m’n grens is, waar ik overvloei in de ander, ofwel daar waar ik ophoud en de ander begint. Dat is natuurlijk wel een voorwaarde om ruimte in te kunnen nemen, dat je je eigen grens voelt. Dat je voelt waar jij ‘ophoudt’ en de ander ‘begint’. Ofwel ‘wat is van jou?’ en ‘wat is van de ander?’.

Daar ben ik al een tijd heerlijk mee aan het oefenen met m’n lief, hij is al ruim een jaar behoorlijk angstig, depressief en niet aan het werk. En ja, er resoneerde van alles van zijn diepte in mij, ik heb lang m’n schaduwkanten ontkend, lang was alles altijd ‘in orde’ bij mij. Daar zat dus nog wel wat te zien, te voelen, te ervaren. Want totdat dat gebeurt, blijft het rustig wachten natuurlijk, tot je er klaar voor bent…

Nu kan ik inmiddels wel stellen dat ik m’n eigen grenzen heb leren kennen, dat ik heb leren voelen wanneer ik ruimte nodig heb. Ik kan steeds beter voelen hoe IK me voel, zonder automatisch over te nemen hoe hij zich voelt, puur omdat die stukken in mij gezien zijn en daarmee niet meer triggeren door hem.

Doordat ik mezelf zoveel meer zie, kan ik de ander ook beter zien. En mijn ontdekking is dat ik hiermee automatisch meer ruimte inneem. En dat is voelbaar voor de ander. Energetisch werkt dat zo. Ik hoef nog niet eens wat te zeggen of hij pakt het al op (nou is hij ook vrij gevoelig hoor, dat scheelt). Gelukkig hou ik ook van communicatie, dus zeg ik er steeds makkelijker bij hoe ik het graag zou willen. Want wensen uiten & ruimte innemen gaan hand in hand ūüėČ Wel zo helder voor je omgeving en niet in de laatste plaats voor jezelf! Want als ik niet weet wat ik wil, dan is ruimte innemen onmogelijk!

Hoe kijk jij naar grenzen en ruimte innemen?





2 Reacties
  • Hilde
    3 oktober 2017 at 21:02

    Mooi stukje tekst. Ook een fijn gevoel niet steeds vanuit opvoeding of gewoonte de ander te willen pleasen. Maar meer dat je er beiden mag zijn, en dat je voor jezelf ruimte in mag nemen,zonder dat dat egoistisch is,
    en niet steeds mee gaat in de emoties van anderen.


    • Judith
      6 oktober 2017 at 07:55

      Hi Hilde, ja fijn is dat he, het besef dat je de ander niet hoeft te pleasen ten koste van jezelf. Dat je er inderdaad beiden mag zijn. In je eigen basis zijn, zodat je niet zo heen en weer pingpongt met een anders emoties!



Laat een reactie achter




Bestel mijn nieuwste boek

Judith Webber – dit ben ik

Waar wacht je op?

© 2018 PureHuman - YourHosting Huisstijl:Dutch Design with Lemon         Foto's:Eef Ouwehand
Powered by WishList Member - Membership Software