06-41369238

Wat zie ik nou in de spiegel?

Ik zal het maar meteen eerlijk zeggen: ik was lang geen vriendjes met de spiegel en ook niet met de camera. En ook al was m’n vriendschap met beiden wel aan het groeien, ik kon niet zeggen dat ik 100% blij was met mezelf. Er was altijd een ‘maar’…

De tweestrijd
Ze gaven met z’n tweeën precies de tweestrijd in mezelf weer: de spiegel liet me mezelf zien zoals ik dat graag zou willen en de foto confronteerde me met hoe ik er daadwerkelijk uit zag.

Wat ik op de foto zag beviel me namelijk niet, althans m’n oog werd getrokken naar wat ik niet mooi vond aan mezelf: te dikke benen, te grote borsten, te ronde heupen, te grote billen. Daar ging m’n blik heen, de rest zag ik niet eens meer. En ja daar heb ik veel in geoefend, heb talloze fotoshoots gehad in de afgelopen jaren en het werd steeds een beetje beter. Stapje voor stapje…

Niet kloppend
In de spiegel zag ik mezelf jarenlang zoals de vrouw op de foto bij deze column, veel slanker en (vond ik) mooier dan ik in werkelijkheid was. Ik was lange tijd namelijk niet zo slank als nu, ik had maat 44/46 vlak nadat ik van Timo bevallen was. Voor mij een signaal dat ik er nu echt wat aan moest doen, ik kon niet meer in normale winkels winkelen, dat was de druppel!

En ja, als ik m’n best deed kon ik best goed afvallen, het ging er meer om dat het er ook af bleef. Punt was dat ik altijd direct m’n verbeterpuntjes zag. Ik deed altijd m’n best weer terug te keren naar het beeld dat me beviel, maar tegelijkertijd wist ik dat dit m’n echte maten waren. Niet een 100% kloppend plaatje dus 😉

Complimenten deden me niet zoveel
Al m’n leven lang krijg ik echter complimenten over m’n uiterlijk, vaak van mannen, maar dan dacht ik altijd dat ze wat van me wilden. Wat ook vaak zo was trouwens… Vrouwen zeiden niet zoveel, wel voelde ik vaak jaloerse blikken. Erg vervelend vond ik dat, vooral omdat ik het eigenlijk ook niet met ze eens was en het een wig dreef tussen ons. Een vriendschap met iemand hebben die jaloers is op je is onbegonnen werk kan ik je vertellen…

Aanpassen dus
Lang was m’n patroon om me dan maar aan te gaan passen, mezelf naar beneden halen en de ander omhoog, zodat het beter voelde voor ons allebei (dacht ik)! Maar je begrijpt vast dat dat niet meer werkte toen ik überhaupt stopte me zo aan te passen (lees: vanaf het moment dat ik voor mezelf begon). Natuurlijk werkt het überhaupt niet, maar dat even terzijde…

I love me
Ik zit al een tijdje in het proces van mezelf onvoorwaardelijk liefhebben. Dus niet pas als ik … kilo weeg of … x per week sport of wat dan ook. Nee NU! Precies zoals ik ben van mezelf houden, inclusief van m’n lijf houden, want dat is m’n voertuig in dit leven tenslotte…

Want als je je van binnen eigenlijk niet 100% goed over jezelf voelt en niet altijd zo positief tegen jezelf praat, dan laat je buitenkant dat natuurlijk mooi zien. In mijn geval was het erg zichtbaar. Achteraf gezien ging het om ruimte innemen. Eerst letterlijk door gewoon breder te zijn en nu puur door aanwezigheid.

Laatst gebeurde er iets wonderlijks, ik had net Yvonne Tuinte aan de telefoon gehad, een dierbare vriendin van me, ik keek in de spiegel en zag: een mooie vrouw! Niets meer en niets minder. De verbeterpuntjes kwamen niet omhoog, ik werd alleen maar blij van m’n eigen spiegelbeeld! Een wonderlijke ervaring.

Achteraf gezien denk ik dat ik al die tijd in de spiegel voorzag wat m’n potentie was wat betreft m’n uiterlijk. Dat ben ik gaan realiseren zonder daar te overdreven mee bezig te zien. Eigenlijk is het niet anders dan hoe ik m’n bedrijf run: gewoon een stip op de horizon neerzetten en daarheen bewegen… Eerst geloven en dan zien. Precies de basis van creatie!

Anderen zien je scherper dan jijzelf
En wat ik nog verwonderlijker vond was dat toen ik m’n aha moment deelde, eigenlijk iedereen heel droog zei ‘Ik zag al die tijd al een mooie vrouw, zowel van binnen als van buiten, ik dacht dat je dat zelf ook zag’!

Mijn conclusie: het ging er puntje bij paaltje dus alleen maar om dat ik mezelf helemaal zag, de rest ziet mij allang!





1 reactie
  • Alexandra
    9 november 2013 at 23:51

    En weet je wat nou zo bijzonder is? Ik vond jou destijds – als HR assistant bij AAB – al een topper, en nu helemaal! Zoveel zekerder enzo van zichzelf, zoveel beter dan mezelf. En nog steeds!



Laat een reactie achter




Bestel mijn nieuwste boek

Judith Webber – dit ben ik

Waar wacht je op?

© 2018 PureHuman - YourHosting Huisstijl:Dutch Design with Lemon         Foto's:Eef Ouwehand
Powered by WishList Member - Membership Software