06-41369238

Een en al afleiding…

Laatst was ik als begeleider op de Bijzondere Verhalenbeurs, een supergaaf initiatief van Esther Jacobs (ja diezelfde als waar ik workshops ‘Van idee tot boek‘ en ‘Van idee tot lezing‘ mee geef) en Josje Feller.

2 krachtige dames met een mooi netwerk van mannen en vrouwen die dolgraag hun verhaal naar buiten willen brengen én in contact willen komen met mensen die daarbij van dienst kunnen zijn, journalisten, sprekersbureaus, uitgevers, etc. Een heel interessant en werkend concept, waar ik volgend jaar graag weer aan meewerk.

In de ochtend heb ik allerlei mensen aan m’n tafel (1 voor 1) geholpen bij het fijnslijpen van hun achterflap, hun idee voor een lezing of zelfs hun ondernemingsverhaal. De kracht van het uitspreken werkt super: alleen al het effect van zelf je verhaal vertellen en voelen wat er wel en niet klopt, is enorm interessant en volkomen onderschat. Daar ga ik nog wel meer over schrijven… maar nu ging het daar even niet om.

Ik gaf natuurlijk m’n visie op wat ik hoorde, tips om juist bepaalde stukken aan te dikken, vaak juist tekst weg te laten (less is more) en ook geregeld tips om wat als laatste gezegd werd naar voren te halen. Mensen moeten vaak warmdraaien ervaar ik. Hierdoor beginnen de meeste mensen vrij standaard en naarmate ze verder praten, gaan ze zich vrijer voelen en steeds meer in hun eigen tone of voice te praten. Opvallender daarmee dus ook. Ook een interessant fenomeen vind ik persoonlijk!

Er zaten tijdens deze gesprekken ook anderen (wachtenden) aan tafel die toehoorden en ook geregeld hun ideeën en meningen deelden. Nog meer input dus…

Changé
En toen was het ook nog de bedoeling dat de deelnemer – zodra klaar – plek maakte voor de volgende en zichzelf naar een andere tafel met een deskundige bewoog om daar ook weer feedback te krijgen. En dit was alleen nog maar het ochtenddeel.

Sommigen zag ik tussendoor even naar beneden gaan, even pauze nemen, even hun tekst bijwerken zelfs en opnieuw printen, maar velen gingen ook meteen door. Het gevoel van ‘nu of nooit’ vierde hoogtij, dat begon al tijdens het bijna startschot-achtige begin. Een erg grappig effect wat ontstond omdat alle deelnemers achter een lijn stonden en de begeleiders achter tafeltjes zaten. Alleen het pistool ontbrak…

Toen voor het echie
In de middag, na de heerlijke lunch, was het plan om te speeddaten met journalisten, sprekersbureaus en uitgevers, zelf de TV was aanwezig. Ook dit leverde de nodige spanning op bij de deelnemers, dat was duidelijk voelbaar vond ik. Een soort ‘ik moet zo het podium op’-gevoel… Kriebels… Prima vind ik zelf, ik ervaar ze zelf gelukkig ook nog steeds als ik een lezing of een workshop geef, dat houdt me on edge. Ik blijf bij de les zeg maar!

Ik was inmiddels achter een soort standje gaan zitten in de middag en wist eigenlijk niet helemaal wat er ging gebeuren, dat vond ik ook prima. Ik dacht: ‘Ik merk wel waar behoefte aan is, zowel bij mezelf als bij de deelnemers’. En wat er gebeurde was super, de hele middag heb ik 1-op-1 advies gegeven, soms zelfs speed-coaching als dat nodig was en ik zag allerlei mensen opfleuren. Want wat ik terugkreeg die middag was dat veel mensen het super, maar ‘wat veel’ vonden. Er waren zelfs een paar mensen die twijfelden of ze naar huis zouden gaan. Gelukkig zijn ze niet gegaan!

En ik kan me zo goed voorstellen wat er allemaal gebeurt op zo’n dag, ze hebben de hele dag van verschillende mensen feedback gekregen en nauwelijks verwerkingstijd gehad. Tijd om even bij zichzelf te voelen wat hen raakt, wat niet, waar ze iets mee willen en waarmee niet. ‘Zoveel mensen, zoveel adviezen’ vind ik een passende oneliner hierbij en zo is het natuurlijk ook…

En dan weer terug naar de basis: jezelf!
Dat was wat ik terugkreeg van de mensen die ‘s middags bij me langskwamen. Dat ze even behoefte hadden zichzelf te voelen in de warboel aan gedachten en emoties die het allemaal opriep. Een mooier compliment kon ik niet krijgen!

Wat ik deed was in mijn ogen niets bijzonders, ik luisterde naar wat ze hadden ervaren en gaf af en toe terug wat me opviel in het verhaal. Ook hier werkte de kracht van het uitspreken bijzonder louterend, alleen al door hun gevoel en warboel te (h)erkennen naar zichzelf en mij, loste de chaos op… Kwam de oorspronkelijke kracht van hun verhaal weer naar boven borrelen en konden ze er weer tegenaan.

Hoe zorg jij ervoor dat je weer even terugkomt bij jezelf? Even weer contact maken met je binnenwereld? Ik ben benieuwd…





Laat een reactie achter




Bestel mijn nieuwste boek

Judith Webber – dit ben ik

Waar wacht je op?

© 2018 PureHuman - YourHosting Huisstijl:Dutch Design with Lemon         Foto's:Eef Ouwehand
Powered by WishList Member - Membership Software