Is er nog meer verhaal?
Ja, er is nog meer verhaal. Nog meer reden waarom ik doe wat ik doe. En dat wil dolgraag naar buiten komen, al vind ik het ook eng, geef ik toe.
Ik voel me uitgenodigd door Chantal van Schaik. Ze schreef een aangrijpend verhaal over zichzelf, dat uitlegt waarom zij doet wat ze doet en dat laat zien dat verschillende mensen dezelfde gevoelens kunnen hebben zonder hetzelfde verhaal te hebben. En ja, ik zeg zelf altijd “Openheid trekt openheid aan”…
Mijn hele verhaal
Je zou misschien van mij ook niet verwachten dat ik vroeger gepest ben, omdat er nu veel mensen zijn die laten weten dat ze me leuk vinden én dat ik dat zelf inmiddels ook vind (nog belangrijker). Ik denk dat je ook niet zou verwachten dat ik in m’n jeugd wat minder florisante dingen heb meegemaakt. Zoals mensen in m’n omgeving die hun eigen grenzen niet goed kenden. Aangeraakt worden op plekken waar dat niet hoort als je 11 bent. Door wie dan ook. Dingen te horen krijgen die niet passen bij m’n leeftijd. Vroeg zelfstandig worden doordat het niet anders was. Me ontkend voelen in wat ik allemaal voelde van binnen. Argo, bargo: ik voelde me erg alleen, wat ik natuurlijk ook was, want ik ben enigs kind. Al ‘miste’ ik wel degelijk iets.
Door al deze dingen heb ik me goed leren afsluiten. Wat op een bepaalde manier natuurlijk heel handig is, want daarom kan ik dit werk doen, anders zou ik veel te veel geraakt worden door alle verhalen. Althans daar was ik bang voor, omdat ik nogal gevoelig ben. Maar dat afsluiten… is niet altijd goed voor MIJ.
Durven voelen is goed voor mij, me durven uiten is goed voor mij. En dat is ook precies waar ik voor sta, jezelf laten zien. De mooie zonnige kant, maar zeker ook de rauwe kant. Tezamen is dit puur.
Onafhankelijk
Ik merk dat ik vandaag een cruciale drempel over ben qua onafhankelijkheid van de mening van anderen. Mensen kunnen het niks vinden dat ik zo open ben, dat zij zo. Mensen kunnen er lelijk over gaan doen, dat zij ook zo. Sterker nog, terwijl ik dit schrijf heb ik net een incident achter de rug.
Iemand op Twitter vond het nodig om me openbaar te beledigen. En in eerste instantie voelde ik daar van alles bij, ik kreeg het warm, ging heel even aan mezelf twijfelen, voelde me onrustig. Maar toen… kwam ik weer bij mezelf terug. En voelde ik alleen maar rust. Verwondering over hoe iemand zo respectloos kan handelen. En daarna niets… geen oordeel, geen mening. Alleen maar terug bij mezelf.
Het raakte even iets in me dat ik van vroeger ken, ik heb het al heel lang niet meer had gevoeld. Ik heb al mijn hele leven het gevoel anders te zijn en daar kon niet iedereen goed mee omgaan (ik destijds al helemaal niet). Ik werd gepest. Met m’n ogen. Want die waren wat aan de grote kant vonden een aantal mannelijke klasgenoten in de 2e klas van de middelbare school. Visseoog noemden ze me. Heel flauw natuurlijk, maar het raakte me toen wel.
Het rare was dat ik wel met ze in gesprek bleef, alsof ik hun goedkeuring alsnog wilde, of ze alsnog een kans wilde geven om wel leuk tegen me te doen. Terwijl ik eigenlijk boos op ze was, dat ze me dit aandeden. Gek genoeg is het in gesprek blijven destijds wel m’n redding geweest, voor m’n gevoel. Hierdoor was het niet leuk meer voor ze op een gegeven moment en zijn ze er gewoon mee opgehouden, van de ene op de andere dag.
Ik ben iemand die altijd erg nieuwsgierig is naar de beweegreden van mensen, zelfs al vind ik het bijbehorende gedrag niet fijn. Ik heb vandaag weer ontdekt dat ik dus ook te lang in de nieuwsgierige modus naar de ander kan blijven hangen, terwijl ik beter nieuwsgierig kon worden naar mezelf.
Verhalen
Wat me ook raakte in het verhaal van Chantal is dat iedereen zijn eigen verhaal heeft, zijn eigen gebeurtenissen die je vormen. Zo kijk ik hier ook naar, sterker nog ik wil graag dit soort verhalen horen, hier zitten namelijk je drijfveren in ‘verstopt’, waarom jij doet wat je doet.
Het stemmetje diep in jou die je zegt welke kant jij op ‘moet’, dat je moet stoppen met je baan of dat je een andere richting op gaat in je ondernemerschap. Maar waar we vaak zo slecht naar luisteren…
Wat ik het meest interessant vind aan al die verhalen die ik dagelijks hoor, is dat het gevoel van ‘je alleen voelen’ door zoveel verschillende gebeurtenissen kan komen. Iedereen heeft z’n eigen verhaal, zijn eigen invalshoek. En die is per definitie uniek, al is het gevoel ‘ je alleen voelen’ niet uniek. In al die ervaringen zit precies je onderscheidend vermogen. En dit is dan voor mij weer de reden om te zeggen: Laat jezelf zien!
PS en dat hoeft echt niet allemaal zo open & bloot, iedereen heeft zijn eigen volumeknop!
Gerelateerde columns:
Tweet
Helemaal waar, voor mij dé reden dat ik schrijf, het is verwerken en delen tegelijk!
Voor mij voelt het helen nu ook klaar, dit was het laatste restje, zo voel ik dat al tijden…
Al betekent dat niet dat ik nu niets meer te vertellen heb gelukkig, ik maak elke dag wel wat mee tenslotte! Dat krijg je als je voluit leeft!
Fijn om ook dit met je te kunnen delen!
Mooi dat je je zo hebt laten inspireren je verhaal te doen. Ik weet dat het niet makkelijk is. Onze levenslopen hebben wel een aantal gemeenschappelijkheden. Mooi dat het mensen ook laat zien dat schade geen permanente invloed hoeft te hebben, maar te helen is. Mooi ook dat je ontdekte dat in dialoog gaan met de dader, een einde kan maken aan hun gedrag en je zo het heft in eigen handen kunt nemen.
In mijn helingsproces ben ik erachter geworden dat heel veel herinneringen en pijn ook gemaakt worden door het verhaal dat je er zelf om heen hangt. Om het te kunnen begrijpen of een kader te geven. En dat soms blijkt dat het verhaal anders zit. Of dat het verhaal te veel conclusies bevat gebaseerd op onjuiste interpretaties. Dat verhalen dus heel bepalend zijn voor hoe jij je voelt. Je kunt je verhaal verhanderen en daarmee je gevoel. Dat is een van de redenen waarom ik met verhalen ben gaan werken. Als je met verhalen kunt spelen, kun je ze ook loslaten en uiteindelijk weten wie je bent zonder verhaal.
Aan de andere kant verbindt het delen van verhalen. Zoals jij nu doet. Niet alleen door de gemeenschappelijke hobbels, maar ook door het gemeenschappelijke doel; uiteindelijk te komen tot de liefde voor jezelf en te zien dat je niet je hobbels bent en dat ze overkomelijk zijn. Wat heerlijk dat dat doel nu bereikbaar is. Mooi om samen te delen en te vieren.