Iedereen heeft het altijd maar over veranderen: ‘wat zou je willen veranderen’, ‘wie wil je graag zijn’?

De gedachte aan dat we zouden moeten veranderen maakt de stap veel te groot om zelfs maar in beweging te komen. Het woord verandering roept voor velen al weerstand op, hakken in het zand, je kent het wel!

Herinneren

Ik vind persoonlijk dat we helemaal niet hoeven te veranderen, in de kern niet tenminste.

We hoeven ons ‘alleen maar’ te herinneren wie we zijn, wat onze ware talenten zijn, wat voor betekenis we kunnen geven aan ons eigen leven én aan dat van anderen. Ik zeg ‘alleen maar’ tussen aanhalingstekens, omdat ik natuurlijk als geen ander weet dat deze kern vaak behoorlijk verstopt zit achter allerlei blokkades… Tralies soms zelfs.

Zo sprak ik deze week iemand die zei ‘Vroeger was ik heel impulsief’. Ze zei het met een soort weemoed, omdat ze het jammer vindt dit stuk van zichzelf te moeten missen. Maar wie heeft dat gezegd dan, dat ze dat stuk achter zich moest laten? Van wie moet dat eigenlijk?

Verhaaltjes

Die blokkades of tralies zijn niets meer dan verhaaltjes. Verhaaltjes die we onszelf vertellen. En er is uiteindelijk maar 1 persoon die ons verhaaltjes vertelt die we altijd geloven en dat ben jezelf!

Dat vind ik dan ook altijd meteen het goeie nieuws, want als je jezelf een negatief verhaal kan vertellen, dan kun je jezelf ook een positief verhaal vertellen. Het is slechts een perspectief-wisseling. Het is net als met het ons allemaal bekende glas water met voor de helft water erin. Het is zowel half leeg als half vol, het is maar net hoe je er naar kijkt.

In de tekeningen van Esher, die bij mij thuis hingen, vond ik die perspectiefwisselingen het mooist. Als je net even anders kijkt, zie je iets totaal anders… Soms moest ik wel even m’n best doen, maar het lukte altijd, puur omdat ik het wilde zien!

Opruimen

We hebben nogal wat van die negatieve verhaaltjes in ons ronddolen. Grotendeels niet van ons, maar van onze ouders, voorouders, soms gaat de lijn lang terug. In mijn geval zeker, een enorme lijn van onderdrukking, niet mogen zijn wie je bent. Je begrijpt: ik had dus heel wat op te ruimen.

Ik heb mogen leren voelen. Durven voelen. Voelen wanneer je jezelf weer zo’n negatief verhaaltje vertelt, bijschaven tot je jezelf een verhaal vertelt waar je mondhoeken van omhoog gaan, waar je ogen van gaan stralen. Omdat je dat jezelf waard vindt! Dat je blij wordt van je eigen gedachten. What a nice place!

Genoeg ervaring

Een manier van opruimen is voor mij altijd mensen laten ontdekken dat ze niet blanco zijn op het gebied waar ze heen willen ‘veranderen’. Want op een of andere manier is één van de universele verhaaltjes die mensen zichzelf vertellen als ze iets nieuws gaan doen, dat ze er helemaal blanco in zijn. Wat natuurlijk een heel onaangenaam gevoel veroorzaakt. Naakt. Puur.

Ik ga daarom altijd op zoek naar ervaringen met datgene waar mensen hevig naar verlangen. Ik verlaag graag de drempel namelijk, maak hiermee de stap kleiner om ‘m daadwerkelijk te zetten. Tot actie over te gaan. Op te staan van je stoel, uit je comfort zone, die overigens helemaal niet zo comfortabel voelt! Want je wou toch veranderen?

En die ervaringen zijn er altijd, kan ik je verklappen! Want waarom denk je dat je ernaar verlangt? Je hebt het al eens eerder ervaren en wil dat graag weer voelen of juist constant voelen. Hoe kun je verlangen naar iets wat je niet kent? Daar heb je nog helemaal geen gevoel bij namelijk…

Onbekend?

Toch denken we als mensen vaak wel (en daar gaat het nu precies mis) dat we iets verlangen wat we niet kennen. Ik geloof daar niet in. Willen komt voort uit een (sprankeltje) ervaring, hoe groot of hoe klein ook. En willen zorgt voor actie.

Alleen gaat je hoofd zich er dan mee bemoeien en je vertellen dat die stap veel te groot is, dat het te moeilijk is, dat je dat niet waard bent, dat je hiermee toch best gelukkig bent, dat je niets te klagen hebt. En toch… blijft het knagen.

Knagen omdat het WEL mogelijk is, omdat jij als mens tot alles in staat bent wat je jezelf voor mogelijk houdt! Precies datgene wat je zelf gelooft, komt uit. En ja, dat werkt 2 kanten op!

Mijn vraag aan jou is dan ook, als je dit leest, in hoeverre moet je nu eigenlijk veranderen en van wie? Of hoef je alleen maar naar boven te halen wat WEL echt van jou is? En wat voor ervaring heb je met waar je hevig naar verlangt?

Let me know…

Dit keer het pure verhaal van Mieke van Gunst, gedeeld bij ClubPuur op 8 maart 2012 en door mij ‘opgetekend’.

“Omdat ik het bespreekbaar maak, zeg ik makkelijker wat ik wil.”

Wie ben je?

Ik ben een vrolijke en relaxte vrouw van 36 jaar, moeder van 2 fantastische ventjes (Niels van 2,5 jaar en Hidde van 5 maanden) en getrouwd met Hans, een geweldige man. Ik ben een echte doorzetter en geniet van de kleine dingen.

Ik heb alles in me om gelukkig te zijn. Sinds ik dat ontdekt heb, voel ik een enorme rust. Vragen als ‘kan ik het wel?’ of opmerkingen als ‘zoveel anderen doen het al’ remden me vroeger enorm af. Nu heb ik geleerd meer te luisteren naar m’n eigen innerlijke stem en uit te spreken wat ik wil en vooral niet wil.

Waarom doe je wat je doet?

Ik ben mede geïnspireerd meer naar mezelf te luisteren door m’n oudste zoon. Het is zo mooi te zien hoe hij recht op zijn doel af gaat en gewoon zegt wat hij wil. Niet bang voor de mening van een ander. Heerlijk hoe onbezorgd, onbevreesd en zonder oordeel hij het leven tegemoet treedt. Dan herken ik mezelf weer als kind. Jammer dat we dit in het volwassen worden langzaam aan verliezen. Dit gaf mij het gevoel van ‘Hoe kan ik dat zo houden?’.

Zo ben ik een NLP opleiding gaan volgen en heb ik ontdekt dat ik eigenlijk als vanzelf coach, ik had het daarvoor nooit zo benoemd. Dat was voor mij een ware eye-opener omdat ik dacht dat wat ik kon/deed toch niet zo bijzonder was. Dat kan toch iedereen, nou niet dus. Hier ben ik dan ook verder in aan het gaan, ik coach nu nog naast m’n baan, maar mijn volgende stap is dat ik zelfstandig coach en NLP trainer word.

De relatie met m’n moeder is een duidelijk thema. Zo kwam ik er tijdens m’n NLP opleiding achter dat het gevoel dat ik ergens over had vaak niet van mij bleek te zijn, maar van m’n moeder. Ik had onbewust toch nog haar bevestiging nodig. Hier heb ik echt los van moeten komen om m’n eigen hart te kunnen volgen.

Ik sta positiever en krachtiger in het leven nu ik durf te luisteren naar mijn innerlijke stem. Ik sta zelf aan het stuur. Het gaat tenslotte niet zozeer om wat je meemaakt in het leven maar hoe je er mee omgaat!

Wat wil je betekenen?

Ik wil graag andere mensen met mijn verhaal inspireren om ze te helpen ook naar hun innerlijke stem te luisteren. Je weet zelf vaak dondersgoed wat je wilt, waar je goed in bent etc. Het is vaak de angst die het volgen van je dromen in de weg staat. Dat is zonde en zo onnodig.

Ik vind het geweldig om te zien als mensen zich bewust worden van wat ze werkelijk willen, ontdekken wat hen nog belemmert hun hart te volgen en vervolgens met die belemmeringen aan de slag te gaan. Uit hun schulp komen en durven staan voor wat ze werkelijk willen. Als mensen zichzelf laten zien.

Waarom kwam je naar ClubPuur?

Het werkt voor mij gewoon veel beter om een persoon te leren kennen buiten de werkcontext. Ik heb een ontzettende hekel aan netwerkborrels waar kaartjes geschoven worden, ik heb liever 1 goed gesprek dan 10 koetjes en kalfjes gesprekken. Ik hou er namelijk van de mens achter de mens te leren kennen en dat is hier precies de bedoeling.

Meer weten over Mieke? Ga hier naar haar LinkedIn profiel.

Wil je ook jouw verhaal kwijt? Kom naar ClubPuur, elke de 2e donderdag van de maand in Amsterdam en Laat jezelf zien!

Let op: In 2012 wordt ook in andere plaatsen ClubPuur georganiseerd, hou de site in de gaten…

De afgelopen 3 dagen was ik als een van de experts aanwezig bij het onderdeel ‘Meet the Experts’ op de Week van de Ondernemer, een supergroots event waar ruim 10.000 ondernemers op af komen ieder jaar. Wat een podium!

Ik was gevraagd door ING Ondernemerssupport om sessies te geven over mijn eigen thema (daar ben ik tenslotte expert op). En van te voren wist ik niet of dit 1-op-1 ging zijn of een groep, dat was niet in te schatten. Het werden 12 groepen… 15 minuten een speed-lezing en daarna nog wat vragen behandelen. Superveel energie gaf me dit!

De eerste dag al raakte ik met een van de andere experts aan de praat, Jochem Klijn over dit onderwerp, veel mensen zijn natuurlijk nieuwsgierig naar wat ik nu met ‘Puur Ondernemen’ bedoel tenslotte.

Ik kon daar -tot m’n eigen verwondering- vrij kort over zijn:

JE BENT AUTHENTIEK
DE VRAAG IS OF JE GEDRAG OOK AUTHENTIEK IS

Daarna was het stil.

Heb jij er wat aan toe te voegen, leuk! Zet het vooral hieronder…

Ik kwam vanmorgen doordat ik in gesprek was op Twitter en Facebook over keuzes maken en een interview-reeks die ik daarover wil maken met bedrijven op het idee om ook een blogkermis te organiseren, dat heb ik wel eens eerder gedaan, over ‘Laat jezelf zien’. Dit keer ook weer specifiek voor zelfstandig ondernemers

Maar omdat ik niet alleen de ondernemers wil uitnodigen die goed kunnen schrijven, heb ik bedacht dat ik de verhalen graag in interview-stijl verzamel. Ik heb een 5-tal vragen bedacht en die kan iedereen voor zichzelf invullen. Ik ben reuze benieuwd…

Doe je ook mee? Surf naar de blogkermis zou ik zeggen…

Wat mij opvalt is dat er heel veel mensen zijn die moeilijk durven kiezen, met name de grote dingen in het leven, baan wel of niet opzeggen, al dan niet stoppen met bepaalde activiteiten, een andere manier van profileren kiezen, je kunt het zo gek niet bedenken. We zijn met z’n allen ook steeds meer met levensvragen bezig.

Zou dat nou komen doordat ik ouder word en mensen om me heen heb die daar mee bezig zijn of zou het een algehele trend zijn dat we ons steeds bewuster worden van onszelf en onze mogelijkheden? Ik denk zelf allemaal tegelijk…

Maar nu even terug naar het onderwerp: keuzes maken!

Wat mij treft is dat we als mensen heel goed aanvoelen (vaak ergens in je buik) dat we iets willen veranderen, maar dat vanaf dat punt onze geest iets heel bijzonders doet… Namelijk een plaatje bedenken hoe die verandering er dan uitziet! En daarbij valt mij op dat we van links naar rechts gaan in dat beeld, heel menselijk. Ik denk ergens dat dat door angst voor het onbekende voortkomt. Door het plaatje dusdanig te scheppen dat het heel ver van ons af staat, schrikt dit af. Denken we ‘ja, maar dat wil ik niet’ en dus… DOEN we niets…

Om achter te blijven met diezelfde kriebel, knoop of hoe je het ook wil noemen, in je buik. Want die gaat niet weg natuurlijk…

We hebben onze gedachten erover ook nog bevredigd met het idee dat het een verstandige keuze is om toch niets te doen, want ja die grote verandering willen we natuurlijk ook niet. En zo kunnen we weer een tijd verder, tot je je wederom bewust van wordt dat je toch wel iets wil.

Interessant proces nietwaar? En vast ook herkenbaar? Ik ben hier zelf al honderdduizend (bij wijze van spreken) keer doorheen gegaan totdat ik doorkreeg dat ik helemaal niet van links naar rechts wil. Sterker nog ik sta zelfs niet eens helemaal links. Er zitten ook nog allerlei gradaties tussen links en rechts, ik zie het als een volumeknop. Daar kun je aan draaien, voorzichtig draaien zelfs, want vol open of helemaal dicht is niks!

Een voorbeeldje om het te verlevendigen:

Iemand die allemaal verschillende activiteiten vanuit zijn eigen bedrijf doet voelt dat ie op zoek is naar meer rust, meer focus. Maar als hij gaat nadenken over verandering, ontstaat het beeld dat er activiteiten moeten afvallen, maar ja welke dan? Want hij vind het allemaal leuk én hij is er ook nog goed in. Door te kijken naar zijn drijfveren -met hulp van mij- ontdekte hij wel een lijn en vanuit die lijn kon hij ineens heel makkelijk keuzes maken. Sommige activiteiten vielen af, andere niet. Maar wat er vooral gebeurde is dat er één verhaal ontstond vanuit z’n drijfveren. Het beeld dat hij voor ogen heeft, waar hij passie voor voelt, dat bleek helemaal niet zo uiteen te liggen. En dat bracht precies de rust die hij zocht.

En hoe dat komt heb ik natuurlijk ook over nagedacht. Want ja, hoe vaak vertel jij je verhaal tegen iemand die daar zonder oordeel of mening naar luistert? Ik voel dagelijks dat er zoveel mensen zijn die alleen maar willen dat er naar ze geluisterd wordt. We weten namelijk in onze kern prima wat we willen, het uitspreken daarvan is een cruciale eerste stap, je eerste voorzichtige draai aan die volumeknop. Daarmee heb je de rem eraf gehaald en kun je vrij verder draaien en zien dat je niets hoeft te veranderen, je wordt alleen steeds meer jezelf!

Zoals Michelangelo zei toen hij een compliment kreeg over het mooie beeld dat hij gemaakt had:

“Ik heb slechts weggehaald wat het niet is”.

 

Gisteravond gaf ik een intieme interactieve lezing voor CRAVE, een internationaal netwerk van ondernemende vrouwen over concurrentie en samenwerking.

En toen ik daarvoor gevraagd werd en erover ging praten met de organisatrices ontdekte ik dat ik er een sterke visie over heb. Dat heb ik overigens wel vaker, dat ik puur door met iemand te praten of het op te schrijven me bewust wordt van m’n visie…

Verhalen delen

Dat is natuurlijk ook de reden dat ik al mijn klanten aanraad om veel te vertellen over hun (hernieuwde) verhaal en erover te schrijven. Juist door het te uiten, in wat voor vorm dan ook ontdek je hoe de woorden uit je mond (of pen) rollen, hoe het overkomt, wat voor vragen er gesteld worden. Het is een grote leerschool!

Genoeg gras

Maar even terug naar het thema: concurrentie. Ik heb een tijd geleden besloten dat ik geen concurrentie heb. Ik ben zogezegd in een ander hoekje van het weiland gaan staan, zoals Jos Burgers dat zo leuk weet te zeggen. Daar is genoeg gras, want er zijn geen andere koeien en al helemaal geen stront, hooguit die van jezelf!

Mindset

Het gaat dus puur om mindset, door te kiezen dat geen concurrenten heb, ervaar ik het zo en heb ik ze dus niet. Wat overigens niet wil zeggen dat er geen mensen zijn die vergelijkbare dingen doen, natuurlijk wel! Ik richt mijn aandacht er alleen niet op. Want wat je aandacht geeft groeit…

Zo hoorde ik gisteren een verhaal over een modellenbureau, 1 van de eigenaresses vond mijn gedachtengoed branche-afhankelijk, want er is moordende concurrentie in de modellen-business.

Mijn antwoord was dat ik natuurlijk niet zeg dat er geen andere bureaus zijn, natuurlijk zijn die er. Het is alleen vrij zinloos om ermee bezig te zijn, je WAT is namelijk per definitie niet onderscheidend. Natuurlijk zijn er meer tekstschrijvend, fotografen en modellenbureaus. Maar wat zegt dat? En wat kun je ermee? NIETS!

‘Waarom’, ‘wie’, ‘hoe’

Mijn Drieluik focust juist totaal op de 3 onderscheidende onderdelen in je verhaal als ondernemer/bedrijf, namelijk:

* je WAAROM, je bestaansrecht, je visie en missie. Geen enkel ander bedrijf heeft exact dezelfde waarom, dezelfde missie. Die wordt namelijk gevormd door ervaring en ervaring is per definitie uniek!
* WIE jij bent, als ondernemer maar ook als bedrijf. Jouw bedrijf heeft een gezicht namelijk of je dit nu wil of niet. Dus zorg dat dit gezicht past!
* jouw HOE, de manier waarop je werkt, waarop je je diensten aanbiedt, je service verleent, jouw signatuur!

Wat is ondergeschikt

Alle 3 deze antwoorden spelen bewust dan wel onbewust een rol in het keuzeproces van je potentiële klant (en ook van potentiële medewerkers). Het WAT is absoluut van ondergeschikt belang, je klant weet al lang wat jouw WAT is, daarom is ie geïnteresseerd.

Voor mij is dat dé reden WAT niet op te nemen in mijn model, zoals Simon Sinek doet. Zorg dat je onderscheidend bent op waarom, wie en hoe en je helpt je klanten moeiteloos voor jou kiezen!

Ik heb deze column geschreven voor ING Ondernemerssupport, waar ik geregeld schrijf rondom het thema geloofwaardigheid.

PS Overigens is het nog wel even leuk te vertellen dat mijn model niet geïnspireerd is door die van Simon, die vraag krijg ik wel eens nl. Ik ben er zo rond dezelfde tijd achter gekomen, hoe gaaf is dat? Gewoon op 2 continenten tot een soortgelijke conclusie komen, pure synchroniciteit!

Door een gesprek op Facebook herinner ik me ineens iets wezenlijks, iets wat ik graag wil delen. Woensdag 21-3 vierde ik m’n verjaardag én het feit dat m’n 2e boek het levenslicht zag, een schitterende combinatie kan ik je vertellen. Ik heb nog nooit zo’n gave verjaardag gehad!

Maar wat me nu het meest opviel is het verschil in hoe ik alles heb beleefd ten opzichte van m’n vorige boeklancering, Sterker nog: ik heb alles nu echt ervaren! Ik heb de mensen die er waren allemaal stuk voor stuk écht gezien, gehoord en gevoeld wat ze zeiden en dus echt genoten. Puur genieten was het!

Dat voelde ik natuurlijk zo scherp omdat ik tijdens mijn vorige boeklancering op 5 november 2010 niet zo bewust ervaarde. Ik was toen veel meer bezig met anderen, hoe zij het vonden, wat ze ervan vonden, of het allemaal wel goed ging, ik observeerde meer. Hierdoor was ik minder bezig met genieten, ik keek zogezegd vanaf de zijlijn mee. Ik voelde m’n voeten zelfs niet meer op enig moment, ik zweefde zo weg. Ik moest dan ook op de gastenlijst kijken wie er geweest waren de vorige keer.

De dagen erna zweefde ik nog steeds, het was bijna niet te geloven (en dat deed ik dus ook nog niet helemaal) dat ik zoveel aandacht kreeg, zoveel lovende berichten. Was dit wel allemaal voor mij bedoeld? Ik kon het nog niet bevatten.

Juist die ervaring van toen heeft me geleerd dat complimenten krijgen heerlijk kan zijn, maar als het niet echt binnenkomt, dan heb je er niet zoveel aan. Omdat ik het zelf toen nog niet 100% geloofde, had ik ook een hele andere uitstraling. Dat hoorde ik 21 maart aan alle kanten terug. Iedereen die zei tegen me dat ze vonden dat ik zo gegroeid was. De vorige keer hield ik een ‘praatje’, nu had iedereen het over m’n lezing.

Dat verschil voelde ik zelf natuurlijk ook, al een tijdje, ik heb superveel lezingen gegeven tussen eind 2010 en nu, dus daar zitten nogal wat vlieguren in. Maar toch vond ik het wel erg leuk om het bevestigd te krijgen van een aantal mensen in de zaal, met name als ze zelf ook spreken en er dus ‘verstand’ van hebben. Het is fijn om in een talent erkend te worden, dat is gewoon waar het om draait natuurlijk.

Maar zoals ik al schreef, doordat ik mezelf bovenal 100% erkend heb in heel mijn wezen, stond ik ook letterlijk in de ontvangststand.

En het leuke is, zo eindig ik precies mijn boek: ontvangststand AAN! Want pas dan ben je in staat om puur te genieten!

Staat jouw ontvangststand al AAN?

In een artikel dat  ’Je bent je eigen merk’ heette in het Tijdschrift voor Coaching, vond ik een stuk over meer zakelijkheid in coaching. Ik ben een groot voorstander van de combinatie van zowel je eigen merk zijn als van resultaatgericht coachen en eigenlijk zie ik dit niet veel coaches doen.

Het is natuurlijk ook lastig -zeker in het begin van je ondernemerschap- om afspraken te durven maken met je klant wat hij of zij van jouw coaching mag verwachten, daar kan ik over meepraten. Je hebt eerst vlieguren nodig om jezelf bewust te worden van je eigen waarde en dus ook van de resultaten die je mag beloven. En daarnaast speelt de klant in kwestie ook een grote rol in het verhaal. “Is er veel weerstand, wat doet iemand er zelf aan en houdt het stand, is de knop echt om gegaan?” Allemaal vragen die ervoor zorgen dat we als coach niet 100% verantwoordelijk gehouden kunnen worden voor het resultaat.

Ik geloof ten zeerste dat je als coach veel meer in de hand hebt dan je zelf denkt en dus ook het resultaat! Je hebt zoveel keuzes als ondernemer: je kunt kiezen voor een specifieke focus (je hartsmotief), je kunt de klanten kiezen die bij je passen (je droomklant) en je kunt kiezen voor jouw stijl van werken (je succesformule).

Op deze manier kies je ervoor het beste van jezelf te geven aan je klant én tegelijkertijd te bouwen aan je merk als coach. Een paar voorbeeldjes:

• je kunt kiezen voor algemene coaching of juist op een heel specifiek thema. Bijvoorbeeld hoe je beter met je kind kunt leren communiceren of hoe je beter leert verkopen, doordat je van je schroom af bent. Het zal je niet verbazen dat je zo directer klanten aanspreekt. Iedereen heeft (levens)ervaring die ervoor zorgt dat je een bepaald focus kunt kiezen, je moet alleen even durven.
• sommige coaches houden niet zo van het doorbreken van weerstand bij klanten, terwijl con-collega’s daar juist helemaal wild van worden. Zet dat gerust in de etalage, daarmee trek je de juiste klanten aan. En dat hoeft niet letterlijk, maar door voorbeelden of recensies te vertellen waar dit uit blijkt.
• de ene coach houdt van langdurige trajecten, terwijl de ander meer van kort & krachtig houdt. Verweef je manier van werken duidelijk in je dienstenpakket. Op die manier ben je aan het werk op een manier die je makkelijk afgaat. En je spreekt wederom de juiste klanten aan.

Hoe meer keuzes je hebt gemaakt voor jezelf, hoe meer je dit kunt laten zien. En wedden dat je dan ook duidelijker durft te zijn in welk resultaat klanten bij je mogen verwachten…

Elke week heb ik toch weer zulke mooie gesprekken waarin ik mijn visie kon delen op hoe organisaties meer betrokkenheid kunnen creëren aan zowel de binnenkant (hun medewerkers) als aan de buitenkant (hun klanten).

Want hoe vaak ik wel niet een bedrijf binnenstapte met het idee dat het aan de binnenkant vast zo glanzend zou zijn als aan de buitenkant werd voorgespiegeld, dat is niet meer op 2 handen te tellen.

Ik heb nogal wat banen-wissels gehad, dus ook veel kijkjes in keukens, 12 in 12 jaar wel te verstaan. Vaak werd me een mooi verhaal verteld tijdens de sollicitatiegesprekken, wat nogal ver af lag van de werkelijkheid, bleek later. Daar kwam ik natuurlijk pas later achter…

Ik begreep hier nooit zoveel van, snapte niet dat mij zo’n vertekend beeld verteld werd. Achteraf snap ik het een stuk beter. Het gewenste plaatje werd me geschetst, zoals men graag zou willen dat de organisatie eruit zou zien, van binnen en van buiten. In het kader van ‘de wens is de vader van de gedachten’…

Na ongeveer een maand kwam ik er elke keer al achter (steeds sneller), ik kwam de punten waar de organisatie niet matchte met het verhaal dat ze me vertelde één voor één tegen. Nou ben ik daar nogal gevoelig voor…

En als ik dan eenmaal wist dat er zoveel punten zijn waar het verhaal voor mijn gevoel niet klopte, dan kon ik me niet meer committeren aan het bedrijf. Ik ging steeds meer afstand voelen en uiteindelijk mondde het altijd uit in vertrek. Lang heb ik daardoor aan mezelf getwijfeld…

Na al die jaren én wat jaren als ondernemer, heb ik al die non-match-ervaring omgezet in een model, 3 vragen waarmee je je organisatie kunt ‘meten’ hoe geloofwaardig je verhaal is. Waarmee je de blauwdruk van het DNA van je bedrijf kunt maken.

De drie antwoorden zorgen voor de juiste aantrekkingskracht zowel binnen het bedrijf, richting medewerkers (ik zet m’n HR ervaring graag in) als buiten, richting klanten die écht passen bij je bedrijf, die meer dan klanten zijn, nl. relaties!

En bij dat laatste stuk heb ik juist in m’n ondernemerschap veel ervaring opgedaan. Ik hou namelijk niet van zomaar klanten, ik ga graag een relatie aan. Een langdurige relatie. En niet alleen omdat dat prettiger is qua zakendoen, maar omdat ik graag een echte verbinding aan ga met mensen.

En het allermooiste effect vind ik van het model dat het zowel klanten als medewerkers laat voelen, ervaren waar het bedrijf voor staat. En dus ook of zij erbij passen. Uitstekend te gebruiken bij reorganisaties dus. Het verzacht enorm… Het laat mensen echt bewust worden wie het bedrijf is en wie ze zelf zijn tenslotte!

Zo is mijn mooiste ervaring met iemand ontslaan, er eentje waarbij ik bedankt werd door de medewerkster in kwestie. Ze had door dat ze niet meer paste bij het bedrijf en nam daardoor met opgeheven hoofd afscheid. Ze had zin in het begin van haar nieuwe carrière zelfs.

Zo kan het dus ook! Kies en ze kiezen jou!

Met een mengeling van tranen en een lach kijk ik elke keer weer naar deze TED talk…

Ontroerd, omdat Hedy zulke persoonlijke verhalen vertelt die diep raken, omdat het zo waar is wat ze zegt en ik dat tot in m’n tenen voel, om het laatste verhaaltje over haar kleinzoon die haar een waardevolle les leert. Door de kracht en de traagheid waarmee ze praat. En de lach, door de humor die ze ook heeft en tentoonspreidt… Ik zie die man in z’n rare pak zo weer lopen als ik eraan denk.

Hedy vertelt over de 3 onzichtbare verbinders:

1. The Relational space, de relatie tussen jou en de ander bevindt zich tussen jullie in
2. Crossing the bridge, je verplaatsen in de wereld van de ander, datgene wat van jou is achter je latend
3. The Encounter, human essence tot human essence, echt contact maken met de ander vraagt moed

Het vraagt een hoop moed om je echt te verbinden