Dit keer het pure verhaal van Simone van Alphen, gedeeld bij ClubPuur op 9 februari 2012 en door mij ‘opgetekend’.

“Inleven in een rol was voor mij een vlucht uit de harde werkelijkheid, in een fantasiewereld. Nu gebruik ik dit talent om anderen te helpen, door te ontdekken wat écht is en wat niet en hoe je wat écht is naar buiten kan brengen.”

Wie ben je?

Ik kom uit de theaterwereld. Al vanaf mijn 4e jaar beklom ik het toneel, ik was gek op rollen spelen, merkte dat het me zelfvertrouwen gaf.

Waarom doe je wat je doet?

Mijn vader was een vrij dominante man die sfeerbepalend was binnensmuurs. Naar buiten toe deden we allemaal een vrolijk masker op. Ik heb lang in een rol geleefd, dat zorgde ervoor dat ik niet geraakt kon worden.

Ik ben na m’n studie Theaterwetenschappen gaan werken in de sales, een vak dat me lange tijd goed paste, al vond ik het lijntje soms dun als het om ethiek ging.

Al jong werd ik geconfronteerd met volwassen dingen, mijn vader overleed toen ik 23 was, ik leerde Peter rond die tijd kennen (mijn huidige man) en ik werd op m’n 26e voor het eerst moeder. Door m’n moederschap ervoer ik weer wat het was om helemaal open te staan, ik mocht weer geraakt worden. Ik kwam tot de ontdekking dat dat masker van mij zowel de negatieve als de positieve gevoelens lang uit had gesloten.

Dit heeft ertoe geleid dat ik -als vragensteller in hart en nieren- een coachingsopleiding ben gaan volgen, om erachter te komen wie ik nu werkelijk ben en er daarna anderen bij te kunnen helpen. In eerste instantie heette mijn eigen bedrijf ‘Coming Home’, omdat het om thuiskomen bij jezelf ging.

Na een tijd kwam ik echter tot de ontdekking dat ik het leuker vind klanten te helpen naar buiten te treden. Daarom ben in het CoachTheater gestart. Alles komt hierin samen: theater, regie, coaching, verkoop & training. Dat ik me zo goed kan inleven, gebruik ik nu om andere mensen te helpen, door te ontdekken wat écht is en wat niet en hoe je wat écht is naar buiten kan brengen. Ik richt me op professionals die iets willen doen aan hun presentatie, hun expressie én daarvoor de bühne op durven om dat te leren.

Wat wil je hebben betekend voor iemand?

Ik ben graag degene die je de weg naar het podium heeft gewezen, die de spotlight op je heeft gezet. Voor de toekomst zie ik het voor me dat ik een eigen methode ontwikkel.

Wat is je indruk van ClubPuur?

Ik vind het podium dat ClubPuur biedt erg interessant en ik voel zo duidelijk dat dit echt is. Zodra er iets ‘buiten valt’ valt dat meteen op. In het theater heet dat spel blokkeren. Iedereen die hier is, houdt elkaar scherp om puur in contact te zijn.

Meer weten over Simone? Ga hier naar haar website van het CoachTheater.

Wil je ook jouw verhaal kwijt? Kom naar ClubPuur, elke de 2e donderdag van de maand in Amsterdam en Laat jezelf zien!

Let op: In 2012 wordt ook in andere plaatsen ClubPuur georganiseerd, hou de site in de gaten…

Ik kom ze geregeld tegen, ondernemers (maar ook medewerkers) die negatief praten over hun klanten. Het woord ‘zeikerd’ passeert geregeld de revue. Of andere woorden die het onbegrip voor je domme klant duiden.

Het feit dat de klant niet weet hoe hij het wil hebben en dat jij hem dat dus moet vertellen… Zeg maar precies de reden waarom jij hem als ondernemer mag komen helpen. Want als je klant precies al wist hoe het werkt, had ie je natuurlijk überhaupt niet nodig!

Vergeet niet dat jij heer en meester (m/v) bent op jouw vakgebied en dus elke minuut van de dag daarmee bezig bent. Voor je klant is dit iets waar hij alleen nu mee bezig is, nu hij of zij je inhuurt, althans daar zou ik van uit gaan. Aan jou dus de schone taak om je klant op een liefdevolle manier te leren hoe het werkt. En geloof me, je kunt alleen maar liefdevol zijn naar je klant zijn als je met je klant klikt!

En dat kan ik je nu al vertellen: met de klant die je zeikerd noemt, klikt het niet!

Zonde
Ik vind het echt zo zonde als ik dit soort verhalen hoor, want waarschijnlijk is er iemand anders die jouw klant wel gelukkig kan maken en vice versa! Want die klik, die is er of die is er niet, die is niet maakbaar. Ook al kun je nog zo hard je best doen om aan te sluiten bij iemand, de ‘chemie’ laat zich niet dwingen. Lees hier meer over mijn visie op de klikfactor.

Voor mijn gevoel hangt het samen met durven kiezen. ‘Nee’ durven verkopen omdat het gewoon niet werkt tussen jou en je klant. Wat ik vaak terug hoor tijdens lezingen is dat een klant toch weer een klant is en er moet toch brood op de plank komen, dit staat dan maar even los van of jij of hij/zij er gelukkig van wordt.

Of eigenlijk is het niet eens ‘Nee’ verkopen, dat is hooguit in de overgangs situatie zo. Het gaat erom dat je voor jezelf bepaalt hoe je het in de ideale situatie wil hebben, wat voor klant jouw ideale klant is. Want als je dat ideale plaatje niet schetst voor jezelf, hoe kun je er dan heen bewegen? Je hebt toch een stip op de horizon nodig om je op te richten?

‘Ja’ zeggen tegen wat je WEL wil, dat is waar het om draait!

De gun-factor
Wat me op een andere vraag brengt, namelijk: gun jij jezelf eigenlijk wel fijn werk, met fijne klanten? We hebben het wel altijd over de gun-factor als we het over verkopen hebben. Maar ben je er je wel bewust van dat er nog een andere gun-factor een rol speelt, namelijk wat je jezelf gunt!?

Ik krijg tijdens lezingen steevast veel kritische vragen op mijn visie op droomklanten. Ik ervaar namelijk zelf dagelijks hoe groot mijn invloed is op welk type klant ik wil aantrekken, dus ik heb alleen maar droomklanten.

Ik hoor terug dat veel mensen niet voelen dat ze invloed hebben op met wie ze willen samenwerken. We leren tenslotte dat werken moeite moet kosten, dat we met hard werken dingen voor elkaar krijgen, dat we daarmee geld ‘verdienen’! Wat een les…

Niet zo verwonderlijk dat we omarmen dat werken leuk mag zijn zo lastig vinden, we hebben dat domweg niet geleerd. De jongere generatie zal hier hoogstwaarschijnlijk heel anders in zitten, als deze kinderen hun ouders met plezier hebben zien werken! Want goed voorbeeld doet volgen, nietwaar?

Ga eens voor jezelf na hoeveel klanten jij in deze categorie hebt en wat je daar aan wil doen!

Ik zit op bank met m’n laptop op schoot en heb net het interview bekeken van Lisa Portengen met Francien van den Boomen op CCN TV. Het viel me op hoe Lisa straalt als ze haar missie deelt, ook al voelt het ook heel kwetsbaar, dat zie ik ook. Dat is het ook, delen wat je wil bereiken en ook nog eens waarom is ook heel kwetsbaar, omdat het zoveel over jou als mens zegt, het laat veel van jou zien. Alsof je vertelt welk standje je het lekkerst vind, zo intiem vinden de meeste mensen het voelen als ze het nog niet zo vaak verteld hebben.

Pssstttt… ik kan je vertellen dat dit gevoel overgaat, het wordt zelfs op een gegeven moment leuk!

“Wie was je vader, wie was je moeder?”

“Wie was je vader, wie was je moeder?”, vraagt Jürgen Raymann altijd grappend. Maar alle gekheid op een stokje, je nest, je oorsprong biedt een schat aan informatie over jou als mens, je jeugd vormt je. Alles wat zich in een leven voltrekt heeft z’n oorzaak en z’n gevolg. Die zien en begrijpen geeft een hoop rust, ik merk dat het mij enorm geholpen heeft mezelf te accepteren.

Begrijpen zorgt ervoor dat je oordelen los kunt laten, je stopt met wijzen naar een ander voor iets wat je gewoon zelf veroorzaakt hebt of waar je zelf bepaalde gevoelens over hebt. En je stopt ook met wijzen naar jezelf, je gaat fouten zien als leren door steeds meer open te staan. Alles = inspiratie.

De rode draad vertelt ons wat we eigenlijk allang wisten diep van binnen. Maar nu wordt het zichtbaar, eerst voor onszelf en daarna voor anderen. Want als je hem eenmaal weer herkent, is het geweldig om ‘m te delen…

Herkennen

Alle ervaringen die achter je liggen hebben geleid tot dit moment, tot NU. En ze stuwen je ook vooruit, ze geven je een lijn waarlangs je keuzes kunt maken. Hoe fijn is dat, om zo’n rode draad te hebben? En iedereen heeft hem, je moet hem alleen even (h)erkennen…

Wat ik mooi vind om te zien is dat steeds meer mensen de rode draad in hun leven weten om te zetten in een missie en hem durven te volgen. Inclusief mijzelf.

In actie

Vanuit je rode draad weet je precies welke keuzes je moet maken, je zet stappen, je onderneemt actie, allemaal in de richting die je voor jezelf gekozen hebt, de drive in je bestaan.

Je straalt van oor tot oor als je je je missie wat vaker verteld hebt (oefening baart kunst), je draagt moeiteloos je enthousiasme over op een ander, jij & je verhaal worden onthouden, je krijgt steeds meer voldoening omdat je gekozen hebt voor jezelf én -last but not least- je krijgt ook nog eens meer succes (precies in die mate waarin jij het aankunt)!

Precies dat gevoel, dat gun ik anderen ook. Iedereen heeft alles al in zich, dus jij ook!

Jij weet vast -als je dit leest- wat ik bedoel! Kijk jij eens bij jezelf naar precies datgene waardoor je harder gaat lopen, snel knopen durft door te hakken, in actie bent.

Wat is jouw rode draad?

Deze column heb ik geschreven voor Haar Eigen Zaak, waar ik geregeld over Puur Ondernemerschap schrijf.

Dit keer het pure verhaal van Catriona Ravelli, gedeeld bij ClubPuur op 12 januari 2012 en door mij ‘opgetekend’.

Voor mij was dit een extra bijzonder verhaal om op te schrijven, omdat Catriona mijn compagnon was gedurende anderhalf jaar.

“Als het dichtbij kan, waarom zou ik het dan van ver halen?”

Wie ben je?

Ik ben een enthousiaste ondernemende vrouw met een enorme drive. Ik ben 46 jaar, moeder van Jonas van drieënhalf, ben getrouwd met Joost en heb een achtergrond in de uitgeverijwereld. Sinds 7 jaar ben ik ondernemer, waarbij de kern altijd is: mensen verder helpen door ze met praktische adviezen in beweging te laten komen.

Waarom doe je wat je doet?

“Ik vind het geweldig om mensen te enthousiasmeren om te doen wat ze het liefst doen, bijvoorbeeld een boek schrijven. Hiervoor heb ik een speciaal programma ontwikkeld dat ik ’Je boek in 90 dagen’ noem. Ook geef ik nog steeds Happy Hours, een korte boost voor ondernemers om zichzelf beter te leren focussen en profileren.

Door goed te luisteren en te kijken kom ik samen met mijn klant tot het gewenste resultaat, datgene wat de ander nodig heeft. Ik pik uit een gesprek precies die dingen waar mensen écht enthousiast over zijn en geef ze die terug. Altijd met een praktische insteek. Die wisselwerking met m’n klant vind ik cruciaal. Ik werk alleen maar met droomklanten, de klik en openheid moeten er zijn voor mij!

Een ander initiatief waar ik zelf erg enthousiast over ben is de LaptopLounge. Een werk- en ontmoetingsplek voor ondernemers uit de buurt. Ik vind het belangrijk dat wij ondernemers elkaar makkelijker kunnen vinden, het liefst bij elkaar om de hoek. Want waarom zouden we het ver zoeken als het dichtbij ook te vinden is?

Met de LaptopLounge maak ik momenteel een doorstart. Ik ben ooit begonnen in Hotel Casa400, maar ga begin februari open in de Indische buurt. Dit voelt voor mij als thuis, ik heb hier 12 jaar geleden namelijk gewoond. Toen waren er vanuit het stadsdeel al allerlei plannen voor verbetering van de buurt, maar het lukte toen maar niet om dit van de grond te krijgen. Inmiddels is er veel gebeurd en voel ik steun vanuit het stadsdeel om deze plek te creëren. Het gaat gebeuren in de Meevaart, het buurtcentrum waar de LaptopLounge open gaat.

Ik hou ervan om te zien dat er veel nieuwe initiatieven zijn in de buurt, er ontstaat echt reuring en daar help ik graag een handje bij. Op het moment dat je er moet zijn, er zijn, dat vind ik heel motiverend!

De LaptopLounge bestaat uit twee heel lichte, geschakelde ruimtes met lange tafels om de ontmoeting te faciliteren, tien flexwerkplekken en twee spreekruimtes. Ik werk net als in Casa400 weer met een strippenkaart en een maandkaart. Ik hou namelijk van zowel flexibiliteit als commitment.

Wat zijn je plannen voor de toekomst?

2012 wordt echt mijn jaar, dat voel ik aan alles. De LaptopLounge is de plek voor het leggen van verbindingen, evenals de Open Coffee Watergraafsmeer die ik organiseer. Het ZZP Adviescafé en ‘Je boek in 90 dagen’ staan voor mij voor het overbrengen van enthousiasme, ondernemers een zetje in de goeie richting geven. Ik zie mezelf als aansteker en dat wil ik nog heel lang blijven doen. Zo blijf ik zelf ook enthousiast en gedreven.

Meer weten over Catriona? Ga hier naar de website van het ZZP-adviescafé, lees op de website van de LaptopLounge de laatste ontwikkelingen en kijk naar een filmpje over ‘Je boek in 90 dagen’.

Wil je ook jouw verhaal kwijt? Kom naar ClubPuur, elke de 2e donderdag van de maand in Amsterdam en Laat jezelf zien!

Let op: In 2012 wordt ook in andere plaatsen ClubPuur georganiseerd, hou de site in de gaten…

De ander, wie is dat eigenlijk? We hebben het namelijk verrassend veel over die persoon, die ander.

Wat zou de ander er wel niet van denken en zeggen als we onszelf helemaal laten gaan, ongeremd zijn zogezegd?! Velen zijn er waanzinnig bang voor, voor die ongeremdheid. Ook al weten we niet wie het is, kunnen we de ander niet aanwijzen of zelfs een naam of identiteit geven.

Ook vullen mensen vaak in hoe dingen wel eens zouden kunnen worden opgevat door anderen. Als zogenaamde bescherming. “Nee… Ik heb het niet over mezelf natuurlijk” dat zou te voor de hand liggend zijn. Het gaat over anderen, ik hou vast rekening met ze voor jou, omdat ik om je geef. Lief hè?

En dat allemaal terwijl er maar één persoon het allerbelangrijkst is in jouw leven: JIJ

Zo verbluffend simpel is het!

Wat niet wil zeggen dat je met niemand rekening houdt of geen sociaal gedrag vertoont. Daar zijn we wel bang voor, dat is de angst… Precies die angst die jou tegenhoudt uit te spreken dat jij het zelf anders opvat, niet zo leuk/fijn of wat dan ook vindt!

En wat daar zo spannend aan is, dat is net zo simpel. Door te durven laten zien wat je raakt, laat je zien waar je pijn hebt, laat je iets van jezelf zien, een kwetsbaar stuk. En ja we hebben geleerd dat als je kwets-baar bent, je ook gekwetst wordt!

De kunst is niet zozeer kwetsbaar te zijn (want daarmee roep je kwetsen op je af), maar wel open. En ik kan het weten… Ik ben zo gesloten als een oester geweest (vond ik zelf) en ook helemaal open (nu). Alle gradaties ertussen heb ik ook gezien…

Mijn ervaring: niemand kan mij kwetsen. Wel kan ik geraakt zijn. Op die punten heb ik dan nog wat op te lossen, ik mag de ander in feite bedanken voor de les.

In de kern gaat het maar om een persoon waar je heel goed voor moet zorgen, de rest volgt vanzelf. Net als in het vliegtuig: eerst je eigen mondkapje opzetten en daarna je kinderen helpen. Hoe tegennatuurlijk dat ook voelt. Dat is de enige manier waarop je het verschil kunt maken voor de ander in optima forma!

Oefening baart kunst kan ik je verklappen. Het is mind-gym, train jezelf in het op avontuur gaan in jezelf, in plaats van wijzen naar de ander, wie dat ook moge zijn!

Hoe filter je dusdanig dat je wél de juiste klanten aantrekt, en niet de shoppers? Het is verrassend simpel. Of maak je het je klanten liever moeilijk?

Nee vast niet, zul je denken… Maar… kijk eens beter!

• Staat je naam met een foto op je site met wat persoonlijke informatie misschien?
• Staat je visie en je werkwijze uitgebreid beschreven?
• Hoe makkelijk kunnen potentiële klanten je prijzen vinden?
• En hoe nemen ze contact met je op? Moeten ze je bellen, mailen of een contactformulier insturen?

Ik haak zelf altijd af bij sites waarbij ik teveel drempels over moet, om te weten te komen wat ik te weten wil komen voor ik opbel of mail. En dat zijn de bovenstaande dingen. Althans… als ik een dienst wil afnemen en het niet om product is dat puur op prijs gekozen wordt.

Prijs-oorlog versus waard-strijd

Even een zijstap, ik vind dat veel bedrijven op dit moment een prijs-oorlog aan het voeren in plaats van een waarde-strijd. En dat vind ik behoorlijk zorgwekkend. Want die oorlog zorgt ervoor dat er steeds meer in de kosten gesneden wordt, bedrijven krimpen in bij de vleet, waardoor er met steeds minder mensen meer werk gedaan moet worden.

Ra, ra wat zal deze strategie intern met het bedrijf doen, in het kader van de medewerkerstevredenheid? Het erge is altijd dat de besten als eerste vertrekken. Die zijn het sneller zat om zo op hun tenen te moeten lopen, omdat ze zich bewuster zijn van hun eigen mogelijkheden en dus zoeken zij als eersten hun heil ergens anders.

Waar is de visie?

Want ja, waar verbinden ze zich ook eigenlijk aan, een bedrijf dat in de markt het hardst vecht om de gunst van de klant… Nou ja, de gunst, eigenlijk meer de euros… Geen zichtbare visie, laat staan een missie. Welke verbinding is er eigenlijk? Behalve dat het salaris maandelijks wordt overgemaakt voor bewezen diensten?!

En hier gaat het nu precies mis. Zonder visie, zonder lange termijnplan bindt je namelijk ook je klanten niet aan je. Want die shoppen gewoon verder, naar een bedrijf waar ze nog minder €’s kwijt zijn. Er was nooit een relatie om mee te beginnen, dus echt kwijtraken kun je ze niet.

Kortom: hoe filter je dusdanig dat je wél de juiste klanten aantrekt en niet de shoppers dus?

Het is verrassend simpel:

• Zorg dat je site wat persoonlijker wordt. Zet namen en foto’s neer van de kopstukken, een kort bio-tje erbij en klaar ben je.
• Zorg dat je je missie, visie en werkwijze boven tafel krijgt, je hoeft ze alleen maar tot uitdrukking te brengen. En mocht je dat alleen lastig vinden vanwege de bekende blinde vlekken, ik help je er graag bij.
• Zorg dat je je prijs niet te laag stelt, hiermee laat je zien geen prijsvechter te zijn. Zet bijvoorbeeld eerlijk neer dat je niet de goedkoopste bent.
• Maak het makkelijk om contact met je op te nemen. Door bijvoorbeeld een 06 nummer neer te zetten (met naam en foto erbij) verlaag je de drempel al. Een contactformulier is ook prima, maar stuur in de velden die ingevuld moeten worden. Wat wil jij al weten van je klant om hem of haar goed terug te kunnen bellen?

Mijn visie is dat als je zelf kiest, ze jou kiezen. Een echte verbinding met jou & je bedrijf aangaan, een duurzame relatie. Welke ondernemer wil dat nu niet? Mijn 2e boek met de titel ‘Kies en ze kiezen jou’ komt in maart 2012 uit, mocht je meer willen lezen.

Deze column heb ik geschreven voor De Zaak, kennisnetwerk voor ondernemers, waarvoor ik 1 x per maand rondom het thema ‘Puur ondernemerschap’ schrijf.

Mening of oordeel? dat is de vraag…

Vrijuit je mening mogen uiten is een groot goed! Maar… ik vind wel dat er een keerzijde aan zit. Mensen mogen gewoon maar alles roepen, dus ook oordelen.

Vragen stellen blijkt lastiger in de praktijk….

Ik schrijf deze column naar aanleiding van een opmerking van een van m’n volgers op Twitter over mijn welkomstboodschap die ik alle volgers stuur zodra ze me gaan volgen.

Een persoon wil weten of deze welkomstboodschap automatisch is (En ja dat is ie… en daar heb ik goede redenen voor). Na een paar uur beginnen ook anderen zich in het gesprek te mengen. Nou ja, een gesprek was het eigenlijk niet, daar zit precies mijn wrevel. Er werden alleen maar oordelen gedeponeerd én werkelijk niemand (!) vroeg me naar mijn beweegreden. Ik geloof dat er inmiddels wel 7 mensen betrokken waren.

De lol was dat er -om aan te geven hoe stom een auto-DM is- gezegd werd dat Twitter conversatie is, dat het juist om de dialoog gaat. En degenen die dat het hardst roepen gaan zelf de dialoog niet aan. Om je te bescheuren toch?

Je kunt hier natuurlijk op hele verschillende manieren mee omgaan.

• Je kunt het helemaal negeren, wat niet mijn stijl is, want ik hou wel degelijk van de interactie. Iedereen die mij uit zichzelf een berichtje stuurt krijgt een reactie is mijn motto.
• Je kunt je heel strijdbaar opstellen, erop inhoudelijk ingaan en dus waarschijnlijk openbaar inhoudelijk gaan hakketakken met alle gevolgen van dien (heb ik ook ervaring mee, is niet handig).
• En je kunt zelf wel vragen gaan stellen, zodat de non-vragenstellers zich misschien bewust worden van deze rare discrepantie. Ik durf je op een briefje te geven dat deze mensen doorgaans weinig feedback ontvangen. Waarom? Omdat ze namelijk in 1e instantie niet openstaan. Wellicht wel als ze een vraag krijgen, is altijd mijn hoop…

Je zult begrijpen dat ik de laatste optie gekozen heb en ik kreeg er nog mooie reacties op terug ook. ‘Oeps’ was de meest leuke… Spontaan wilden mensen wel mijn beweegreden weten, hoe grappig!

Bij deze aan jou de uitnodiging om als jou zoiets overkomt wel vragen te stellen. Al moet je wel in de gaten blijven houden of je wel echt geïnteresseerd bent in het antwoord. Dan kun je beter stoppen nl. Want voor je het weet heb je anders een discussie waarin niemand wint en dus iedereen verliest. En ja, ook dat heb ik laatst ervaren.

Ook jij hebt vrijheid van meningsuiting. En dat kan ook in de vorm van een vraag…

Dus mocht je nieuwsgierig zijn naar mijn beweegreden om automatisch mijn volgers welkom te heten, voel je vrij me die vraag te stellen. Hier of elders…

Dit keer het pure verhaal van Sabriye Dubrie, gedeeld bij ClubPuur op 8 december 2011 gefilmd door Judith Webber.

Meer weten over Sabriye? Ga hier naar haar site.

Wil je ook jouw verhaal kwijt? Kom naar ClubPuur, elke de 2e donderdag van de maand in Amsterdam en Laat jezelf zien!

Let op: Binnenkort wordt ook in andere plaatsen ClubPuur georganiseerd…

Al sinds ik zelf ondernemer ben geworden in 2008, valt me dit op. Ik kom genoeg ondernemers tegen met een fantastische visie, een blik op de toekomst, hún blik op de toekomst wel te verstaan. Alleen… ik zie hem bijna nooit op de website staan. Of hij staat er wel, maar zo algemeen dat hij van iedereen kan zijn, alsof je je visie bij de supermarkt hebt gekocht en hij in de aanbieding was…

Een visie kan niet algemeen zijn. In een visie komen namelijk altijd persoonlijke elementen terug, gebeurtenissen van de hoofdpersoon in kwestie spelen een enorme rol bij visie-vorming. Een visie is dus per definitie heel persoonlijk.

En dit zal dan ook wel de reden zijn dat ik bij die vele ondernemers hun visie niet vind op hun website. Ze hebben hem wel hoor, begrijp me niet verkeerd. Maar hij stáát er niet. Ze laten hem niet zien…

Je visie is onderdeel van je ‘waarom’, waarom je zo gepassioneerd bezig bent met je vak. Dat is niet alleen doordat je dat vak zo mooi vindt, maar ook omdat je er een toekomstplaatje bij hebt, je wilt iets veranderen, verbeteren, iets bijdragen in het geheel.

Verbinden vanuit herkenning

Ik weet uit ervaring, dat je je aan een visie enorm kunt verbinden, omdat je er dingen in kunt herkennen. Gedeelde levenservaring die leidt tot een gedeelde zienswijze.

Maar het leuke is dat je zelfs verbinding vindt met iemand die zich juist niet kan vinden in je mening of in een deel daarvan niet. Juist die verschillen blijven hangen, die maken jou jou! Afgezet tegen de ander voel je des te scherper wie je zelf bent.

Zo had ik op Facebook een gesprekje hierover met David de Kock. Lees hier maar mee:

Het leuke is dus dat er precies gebeurde wat m’n initiële statement is, David en ik hebben nu (nog meer) verbinding. We weten nu namelijk dat we het niet helemaal eens zijn op dit punt. En dat wekt iets op -in ieder geval bij mij- om verder te willen onderzoeken. Om te weten te komen wat er achter zit, dat David vindt dat je alleen met een matchende visie kunt verbinden.

Ik ervaar zelf dat als ik het helemaal eens ben met iemands visie, dat dit eerder voor een verwijdering dan voor aantrekking zorgt. Je hebt elkaar dan op dat punt niets te bieden, er zit geen wrijving, dus ook geen glans. De verschillen triggeren namelijk!

Om klant te willen worden, zal je visie echter wel iets moeten aanraken bij de ander, er moet nét genoeg herkenning in zitten dat het verbindt. Er moeten dus ook wel degelijk verschillen zijn, die zorgen voor de aantrekkingskracht, die zorgen voor willen ontdekken, willen leren. Dat is precies wat er tussen David en mij gebeurt.

Klanten worden relaties

Klanten worden relaties als je je écht met ze weet te verbinden. En hoe kan iemand zich aan jou verbinden als hij niet weet hoe jij naar de wereld kijkt, wat jij belangrijk vindt om een bijdrage aan te leveren? Wat jou opvalt, wat je mening is… Ofwel: WIE JIJ BENT!

Durf te laten zien wat je drijfveren, je onzekerheden en je visie zijn. Dit bij elkaar geeft een goed beeld van hoe jij als mens in elkaar zit en de connectie ontstaat altijd van mens tot mens.

Dus als jij graag wil dat jouw klanten relaties worden en er meer mensen over jouw visie gaan praten, dan zit er maar 1 ding op: Laat je visie zien!

Heel veel mensen vragen aan me hoe ze kunnen weten of ze niet teveel maar zeker ook niet te weinig van zichzelf laten zien. Maar jij bepaalt natuurlijk altijd zelf of het teveel of te weinig is. Hoe JIJ je eronder voelt, is belangrijk. Mijn antwoord is daarom steevast: ‘Jij bent de graadmeter!’

En nee, dat is natuurlijk niet het gewenste antwoord, maar daar ben ik inmiddels wel aan gewend. Gewenste antwoorden geef ik überhaupt niet zo vaak… Ik stel eerder een wedervraag of prikkel op een andere manier, zodat mensen bij zichzelf te rade gaan om de antwoorden te vinden.

Kant en klare antwoorden

Het valt mij op dat mensen steeds ongeduldiger worden in het vinden van antwoorden. Met een druk op de afstandsbediening verwachten zij dat dé oplossing voor hun probleem, of nee, uitdaging, voor hen verschijnt.

Dit zal wel komen doordat informatie zo vrijelijk verkrijgbaar is, zeker sinds de komst van internet. Twitter, Facebook, LinkedIn, Google, we komen om in de informatie… Althans het lijkt informatie, het zijn vaak niet meer dan data, waar soms wat interpretatie aan toe is gevoegd.

Maar het antwoord op de vraag of je te veel danwel te weinig van je laat zien, is natuurlijk niet op internet te vinden. Niemand gaat jou vertellen wat wel en niet goed is, omdat het over jezelf gaat. Er zijn hooguit mensen die je prikkelen om iets meer van jezelf te laten zien, zoals ik. Maar je zult het nog altijd zelf moeten bepalen.

De enige oplossing is dus: bij jezelf te rade gaan!

En dat zijn we onvoldoende gewend, bij onszelf te rade gaan. Ik merk dat in mijn dagelijkse gesprekken met ondernemers. Dus laat mij daar een handje bij helpen door wat vragen op een rijtje te zetten die je jezelf kunt stellen! Met het beantwoorden van deze vragen ben je er natuurlijk nog niet: de invulling moet tenslotte ook vanuit jezelf komen.

In hoeverre laat ik mezelf zien?

Hierbij een paar punten om te checken of je jezelf te veel of te weinig laat zien (zowel op je site als in een gesprek):

• Vertel ik iets over mijzelf als ondernemer, m’n naam, een foto, een bio, wat achtergrond over m’n drijfveren?
• Durf ik expliciet te zijn in m’n woordkeuze? Representeren deze woorden mij of praat ik nog een beetje zoals er bij m’n ex-werkgever gesproken werd?
• Weet ik met welke mensen ik graag werk? Heb ik daar keuzes in gemaakt, zodat ik zoveel mogelijk die mensen aantrek?
• Vertel ik over de manier waarop ik werk die écht bij mij past? Durf ik hier diensten van te vormen en ook nog tarieven aan te hangen?

En onthoudt: alleen jijzelf kan je eigen graadmeter zijn. Maak voor jezelf uit waar de rek zit, waar jij je lekker bij voelt en handel daar vervolgens na, met of zonder mijn hulp!

Deze column heb ik geschreven voor Vrouwen-ondernemen.nl, een platform waar inspiratie en informatie samenkomt, waar ik geregeld voor schrijf rondom Puur Ondernemerschap.