Blote billen
Ik ben net enorm wakker geschud door een telefoontje dat ik had met Joy van der Stel naar aanleiding van ons gesprek gisteravond bij Zij Spreekt. Het was onze eerste échte ontmoeting, al waren we elkaar al wat vaker tegengekomen. Ik moet zeggen dat ik een beetje bang was voor haar duidelijkheid, want duidelijk is ze zeker! Dat had ik al gemerkt in haar boek. Ik geloof dat ik die duidelijkheid niet eerder dan nu aankon, ik moest eerst nog even wat meemaken… en nou dat meemaken (of ervaren) is gelukt!
Ik heb een bizarre tijd achter de rug, met vorige week donderdag (28-9) als hoogtepunt. Ik zal je even meenemen… Ik ben april van dit jaar begonnen met het organiseren van een groots event, PUURervaren heet het. Ik organiseerde tot nog toe alleen kleine events en dat ging me goed af. Dus ik dacht: “Ik ben klaar voor het grotere werk.” En groter koppelde ik in m’n hoofd kennelijk aan een groter aantal mensen. Waarom, vraag het me niet, want ik weet het niet…
Mijn drijfveer voor het event zelf is dat ik zag dat er behoefte was aan een event met meer diepgang, dat niet meteen zweverig wordt. Een event waarbij je niet ‘ff langskomt’, maar waar je echt iets wezenlijks gaat ervaren (vandaar de naam). Een event waar zowel de binnenkant als de buitenkant aan bod komt. Toen ik erover begon te praten, was er zoveel animo, het voelde als applaus langs de zijlijn. “Ga door, ga door”, zei het mij.
Ik heb een PR dame en een producent in de arm genomen, want zo reëel ben ik wel, dit kon ik niet alleen, dit wilde ik ook niet alleen. Zo heb ik een topteam van mensen bij elkaar gehaald die allemaal op hun eigen manier bijdragen aan m’n eigen missie: puurheid verspreiden.
Stuk voor stuk hebben we netwerken waar je U tegen zegt. En met zoveel volgers op diverse social media, met dagelijks berichtjes met complimenten, met zoveel positieve recensies op m’n boek, alles bij elkaar, dacht ik (en de rest van het team ook): “Dat moet toch makkelijk lukken om met z’n allen een event met een man (en vrouw) of 200 neer te zetten?”.
Nou: NIET DUS!
De eerste kaarten verkochten overigens behoorlijk goed, er gold tot 1 september een fijne early bird actieprijs, dus dat scheelde. En toen werd het stil. Heel erg stil.
Ik begon me langzaam aan een beetje zorgen te maken, al werd ik er door m’n team wel weer doorheen gesleept, onder het mom van met elkaar moet dit toch lukken. En daarbij kopen mensen altijd heel laat een kaartje, dat wist ik ook. Ik was weer even gerustgesteld, ergens in m’n buik voelde ik namelijk wel dat ik door moest én ook dat het me ging lukken. En de animo was er nog steeds, alleen al op Facebook, gaven meer dan 100 mensen aan (misschien) te willen komen. Dat sterkte me enorm. Ik ging dus door…
Ondertussen was ik bezig met het zoeken van een partner, ik heb met een aantal banken gesproken en met 1 leek het ook daadwerkelijk wat te worden. Ik kreeg een JA te horen en dacht helemaal uit de brand geholpen te zijn. Helaas bleek dit een paar weken later niet het geval. We verloren ergens onderweg de connectie met elkaar, omdat ik te snel was met het nieuws naar buiten brengen, terwijl we nog niet goed hadden afgestemd hoe we het gingen doen. Als HOE-deskundige had ik achteraf gezien best beter kunnen weten, het is gewoon een cruciaal punt in de match. Zonder de match hierop kan het feestje gewoon helemaal afgeblazen worden. En dat gebeurde dus…
Gelukkig ben ik wel in gesprek gebleven, waardoor we nog steeds een goeie relatie hebben, een misverstand is iets van 2 kanten tenslotte. Dat hebben we doorgesproken, daar zijn we uit. Al vond ik het natuurlijk wel vreselijk balen…
Wat er allemaal door me heen ging zeg! Ik dacht dat ik inmiddels toch aardig los was van gedachtes over wat anderen wel niet zouden denken, maar die staken nu in alle hevigheid de kop op. “Hoe communiceer ik dit nu op een nette manier?”, dat was de vraag die me enorm bezighield. Het voelde toch een beetje als een afgang zeg ik eerlijk.
Ik kreeg echter amper tijd om me daarmee bezig te houden, want er gebeurde nog meer. Ik besloot namelijk het event te verplaatsen, om meer tijd te krijgen om het wél voor elkaar te krijgen. Zo kon ik nog wat meer acquisitie doen, daar ben ik ook wat te laat mee begonnen, was m’n conclusie.
Het verplaatsen zelf liep via m’n producent en daar kreeg ik eind van de dag een telefoontje van. En vlak erna een factuur in m’n mail, want verplaatsen = annuleren. Of het is verkeerd begrepen, daar ben ik tot op de dag van vandaag nog niet achter. Maar hoe dan ook, er werd me verteld dat ik nog blij mocht zijn dat de factuur slechts 35% van de offerteprijs was (gebaseerd op 150 personen!!) in plaats van 60%, want dit gebeurde allemaal op woensdag 28 september (een maand voor 28 oktober). Voorwaarden.
Nou ik was natuurlijk allerminst blij, ik wist niet meer waar ik het zoeken moest, ik was zo boos. Ik ben de volgende dag in de telefoon geklommen en na een paar mensen gesproken te hebben kwam ik rond het middaguur bij de eigenaar uit. Wat me het meeste raakte in al die telefoontjes is de zakelijkheid waarmee ik tegemoet werd getreden, terwijl ik vanaf het begin heel open ben geweest in m’n omstandigheden (zelfstandig ondernemer die voor het eerst zo’n groot open-inschrijving event organiseert). Dit mocht echter niet baten. Zo stond het in de voorwaarden. Zie je het voor je, ik huilend aan de telefoon en dan iemand aan de andere kant die zegt “Het is gewoon een zakelijke afspraak”? Ik voelde me ZO niet gehoord.
Meer alleen heb ik me zelden gevoeld én dat als enigs kind… kun je nagaan. Ik heb hevig emotioneel m’n ouders opgebeld en had een superfijn gesprek met m’n vader. Geweldig, precies toen ik het zo hard nodig had. Zonder te bagatelliseren wat ik voelde, maar vanuit rust meedenkend “Wat kun je nu nog redden?”. Dat hielp me enorm, want ik wist het echt even helemaal niet meer…
Tussendoor speelde er ook nog wat gedoe met de verzekering, die nog net niet afgesloten was, waardoor het vertrouwen in één van m’n organisatieleden enorm afnam. En aangezien ze er niet was (ze was precies die dag in het buitenland), was een gesprek niet mogelijk.
Ik voelde me echt zo vreselijk in de steek gelaten, al was ik zelf ook amper in staat om hulp te vragen. Ik vond het heel moeilijk midden in deze ellende teamleden te bellen en ze op te zadelen met mijn shit. Dat hield me tegen. Wat was hier ook al weer leuk aan? Ik kon het niet meer bedenken…
Ik heb heel wat gehuild die dag, weet niet precies hoe ik de uren ben doorgekomen. Maar aan het eind van de dag ben ik er met de locatie uitgekomen. Ze wilde de offerte terugbrengen naar 50 mensen zonder me een factuur te sturen. De toon was inmiddels wel wat zachter geworden, kennelijk was ik als klant ineens toch wel interessant.
Emotionele gesprekken volgden die vrijdag met alle teamleden, waar ik heel veel steun aan had. Ik heb ze allemaal gezegd dat ik het even niet meer wist. Lisa kwam vrijdag zelfs nog langs met een bos bloemen, pure liefde. Ik had het heel hard nodig, dat voelde ze. En ik heb het toegelaten. Fijn.
Die vrijdag had ik een volkomen onbestemd gevoel, ik had geen idee waar het heen ging en heb het maar even zo gelaten. Aan het eind van de dag had ik ook nog een heel vervelend en kwetsend telefoontje met één van m’n organisatieleden. We spraken af elkaar maandag te spreken om te kijken hoe de vlag er dan bij zou hangen. Vlak daarna had ik een etentje met een oude baas van me, die soortgelijke dingen had meegemaakt, daarmee kon ik het gelukkig meteen delen. Uiteindelijk bleek het allemaal te reduceren tot het vertrouwen in mensen. Dat heeft een flinke knauw gekregen. En daar was ik totaal niet op voorbereid.
En ik liep natuurlijk heerlijk tegen m’n eigen grenzen aan, waarvan ik eerlijk gezegd niet wist dat ze hier lagen. Ik kon toch een stuk minder goed om hulp vragen dan ik dacht, als het er echt op aankomt. En ik ben iets te goed van vertrouwen soms en ga daarmee voorbij aan m’n eigen intuïtie. Wat een wijze lessen weer… Au.
Ik heb gelukkig een heerlijk weekend gehad om bij te komen en daarin heb ik besloten WEL door te gaan, maar met een veel kleinere groep, met maximaal 60 mensen. En met hetzelfde programma, want daar sta ik vierkant achter. Dus niemand eruit schrappen én daarmee juist meer waarde bieden aan degenen die er zijn. Die zichzelf durven te laten zien. Al hoef je zeker niet zo ver daarin te gaan als ik hoor. Je bepaalt tenslotte zelf wat je laat zien!
Ook daarvoor moet er nog wel wat gebeuren. We zitten nu 3 weken voor de datum en de helft van het aantal kaarten is verkocht. Ik ben steeds meer hulptroepen aan het inroepen, dat voelt heel goed. Hulp is veel dichterbij dan ik dacht. Dus ik hou moed, ik ga door. Omdat ik voel dat ik dit nog steeds ‘moet’ doen. En als ik ergens in geloof, dan ga ik ervoor…1000%. Ik kan niet anders!
Maar… ik kan dus nog wel wat hulp gebruiken, dus bij deze mijn oproep: wil je me helpen, met me meedenken hoe ik dit alsnog kan realiseren? Concreet gaat het dus om 30 kaarten verkopen… Mail me, twitter me, facebook me, bel me, schrijf hieronder je lumineuze idee. Alvast enorm bedankt!
Mocht je niet weten om welk event het gaat? Dit is de site van PUURervaren…
Gerelateerde columns:
Tweet
Jeetje Judith, jij maakt wat je uitstraalt wel helemaal waar he? Hoezo, puur, hoezo, open? Wat geweldig dat je dit zo deelt! Hoe gaat het met de inschrijvingen? Ik ga er in ieder geval een tweet aan wijden.
Er komen zoveel dingen bij mij me op als ik dit lees, zoveel herkenbaars. Over hoe moeilijk het is om events te organiseren. Hoe moeilijk ik het ook vind om zakelijk te zijn in dit soort dingen en hoe ik net als jij heel veel doe uit vertrouwen.
Anyway. Ga snel die tweet uitsturen.
Dag Lieve Judith,
Via je laatste nieuwsbrief kom ik op deze blog terecht. Echt met de billen bloot. Ik laat mezelf niet zo expliciet zien zoals jij dat doet, en tegelijkertijd kan ik niet ontkennen dat jouw nieuwsbrief de enige is die ik altijd lees
Dank weer, voor je puurheid en je openheid.
Liefs Femke
Hi Marie,
Ondernemersrisico of niet, ik heb er wel emoties bij gehad. Ik vind dat die wel degelijk mag uiten op een manier die voor mij en mijn omgeving goed voelt. Een vraag aan jou: waarom raakt dit jou?
Met pure groet,
Judith
Niet uithuilen bij papa, ’tis typisch geval van ondernemers-risico.. Dat zou jij, of all people, toch moeten weten?!
Hi Aafje,
Ik heb even op je post per mail gereageerd, omdat ik vind dat dit niet zoveel met deze blog zelf te maken heeft. Ben benieuwd naar je reactie!
Met pure groet,
Judith
beste Judith,
Ik ga toch even reageren. Maar wel met feedback. Je grootste kriticaster wordt uiteindelijk je grootste fan. Echter feedback op papier is lastiger dan face to face. Mijn man heeft je boekje destijds meegenomen op holiday. Ik heb als doorgewinterde zzp-er gedacht “Ik ga het toch ook eens lezen”. Ben je uit nieuwsgierigheid gaan volgen op twitter. Je boek is goed geschreven. En straalt inspiratie, passie en geloof uit. Ik krijg als zzp’er wel het gevoel bij, waar blijven nou de echte praktische tools waar ik wat mee kan. Ik word nl. overladen en gevolgd door goeroes die het allemaal heel goed weten.
Annemarie v. Gaal, heeft op Prinsjesdag tijdens h Aegon meeting in Den Haag daar een goed voorbeeld v. gegeven. Wat zijn nou visies en praktische tools. Bijv. Wat is de multinational van de toekomst. Haar visie is voor mij niet relevant, maar ik kan er wel wat mee. Maak je evenement een succes niet door exclusiviteit maar door eigengereidheid. Overtuig me via Soc. Media met echte practiche tips hebt. Als je dat lukt dan ben ik aanwezig. En wil mijn man Patrick v. Leeuwen je echt helpen met de verkoop van de kaartjes
Een echte Richtinggever lieve Judith; op een mooie manier heb je de keuzes op een kruising laten zien. En jouw richting is de beste. Snel even bellen? Zit wellicht iets GOED’s in voor jou…
Ik stuur je hierbij -love-love-kisses-kisses en #inspiratie!
Lieve Judith,
Allereerst moet het even van mijn hart dat ik het heerlijk vind dat je zo’n eerlijk en open mens bent. Dit soort ondernemingen zijn mooie momenten om weer alles in perspectief te krijgen: Wat vind jij nu ECHT belangrijk?! Ik denk dat dat wel de hoofdvraag is geweest. Vergeet nooit dat niet alleen ellende in gezelschap komt, maar ook vreugde. Ellende heeft alleen de neiging om op onze borst te drukken, waardoor de vreugde vaak onopgemerkt voorbij wandelt.
Ik bewonder jouw kracht en ambitie. Het is een mooie passie om mensen puur zichzelf te vinden en hun krachten te laten ontdekken. Onthou dan ook dat groter niet in kwaliteit zit, maar in kwantiteit. Door mensen dieper te raken wordt jouw reikwijdte verlegd. Hoe je het ook went of keert, wij zijn rationele levende wezens die -wanneer ze ergens diep door geraakt worden- niet in staat zijn om het voor zichzelf te houden. We willen intense ervaringen delen met de hele wereld. Herpak jezelf, gebruik de energie die je hebt opgedaan met de mooie mensen om je heen en last but not least: geloof in jezelf dat je het kunt!
Helaas kan ik er zelf niet bij zijn, maar ik verspreid het woord en beloof plechtig zodra ik kan het boek te kopen!
Liefs,
Gwendolyn
Dank je voor jouw openhartigheid Annemie! Fijn te horen dat ik niet alleen ben! En ja, ik leer hier heel veel van!
Super als je erbij bent Otteline, fijn dat je er klaar voor bent om jezelf te laten zien…
Ja ik weet het, m’n tempo is vaak iets te hoog… Over een paar jaar doe ik dat event met 200 mensen wel…
Mireille, eerlijk gezegd heb ik al een tijd geleden afscheid genomen van die manier van werken. Maar door dit project werd ik er weer mee geconfronteerd en besef ik me weer terdege hoe belangrijk dit voor me is, werken met de juiste mensen…
Hi Esther, zeker weten, de reis is prachtig, met mooie bergen onderweg (en uitzicht)!
En leuk dat je interesse hebt in ClubPuur. Kom je volgende week ervaren? 13-10 om 16 uur bij Café de Pont in Amsterdam. Vanaf daar weet je uit ervaring of het iets voor jou is! En dan praten we verder…
Hai mooie vrouw die net zo goed kan prikkelen als liefhebben!
Een missie hebben is zóóóó mooi, maar het vraagt zo veel MOED. Mensen zijn er nog niet aan toe, kunnen het nog niet voelen. Maar welke keuze heb je, anders dan door te gaan. Omdat je missie, je hartkwaliteiten je voortstuwen. Er is werk te doen;-)
Ik word er stil van nu zo duidelijk is dat jij jezelf continu naar een hoger plan tilt om trouw te kunnen blijven aan je missie
Wat een bijzondere woorden zijn er al gezegd!
Als zo veel mensen reageren op een hartekreet……..
dan is er connectie. Dan zet je werkelijk iets in gang.
Als zoveel mensen geïnspireerd raken door je woorden…….
WOW; een event op zich.
Harry, dank je voor je reactie en leuke vraag! Ik ben me ervan bewust dat ik nog niet zoveel de deliverables had benoemd, daar heb ik vandaag adhv veel feedback een slag in geslagen, kijk maar eens naar http://www.PUURervaren.nl!
Dorothee, dat is precies waar dit allemaal om gaat, in hoeverre kan ik anders kijken naar wat er is gebeurd, dan pas leer ik nl. Nou ik leer me duf kan ik je zeggen… Mooi voorbeeld van SYTYCD!
Helemaal waar Karin, hoe meer ik op het aantal focusde hoe meer ik blokkeerde. Daarom heb ik vanmiddag besloten het event op een andere plek te gaan organiseren. Zelfs al moest ik daar flinke kosten voor nemen. Alles om weer vrij te kunnen bewegen, dat heb ik zo nodig!
Lief Ingeborg, dank je! En veel plezier in Zweden!
Geweldig Thea, dat je nu al voelt dat er wat verandert bij je, dat hoor ik vaker. De eerste stap zetten is zo belangrijk! En die heb je mooi al gezet! Chapeau!
Judith, ik vind je blog echt prachtig, zo PUUR, zo open. Zo moet een blog zijn, je kunt gewoon niet stoppen met lezen. Herkenbaar wat je schrijft, jaren geleden was ik samen met 2 anderen ook bezig met een mega event, we hebben dat ook afgelast om soortgelijke reden. Ik voelde me toen zwaar K…..
Uiteindelijk heb ik er wel veel van geleerd en kijk ik nu terug als…ik was te vroeg met dat event (ging over werk prive balans) en het heeft me veel opgeleverd in de zin van wijsheid. ik hoop dat je er over en tijd ook zo naar kijkt, mocht het niet doorgaan wat ik overigens niet denk,. Dit wordt echt jouw moment!
Hi Judith,
ik heb heel veel respect voor de wijze waarop je met de billen bloot gaat! Ik denk dat je daarmee in de meest ultieme vorm jezelf laat zien! Heel mooi.
Ik ga kijken of ik er de 28e bij kan zijn.
Veel succes! Otteline
Dapper van je Judith! Zo open te zijn en mensen daarin mee te nemen, je hebt jezelf echt laten zien!
Veel vertrouwen gewenst en een prachtig puur event!
Groet, Kim
Breng alles terug naar 100% en je zult zien dat de grote stap die je waagde uit allemaal kleine stapjes bestaat die eerst genomen dienen te worden.
Immers wie het kleine niet eert is het grote…
Afremmen is de oplossing voor het resultaat dat je uiteindelijk wil bereiken.
Succes verzekerd.
Tja, de meeste relaties die we in ons werkzame leven aangaan, zijn zakelijke relaties. En hoe persoonlijk deze relaties ook lijken, dat zijn ze niet. Dus als puntje bij paaltje komt, word je gewoon (keihard) afgerekend op de gemaakte afspraak/belofte/toezegging.
Dan is het ‘ieder voor zich…’. Het leven is nu eenmaal geen bonbonnetje waar je dromerig op kan zuigen. Het is keihard werken, afzien, vallen en opstaan en hopen dat het ergens goed voor was.
Kortom, opstaan en doorgaan. De aanhouder wint. Succes!
Hi Judith,
Zo herkenbaar! Ook ik heb al meerdere keren zo mijn nek uitgestoken om een topevent neer te zetten. En het is elke keer weer een risico. Wat geweldig dat je het zo opschrijft, zo blote-billerig was ik nog niet. Compliment dus!
Ik zou ook graag komen, maar het event valt voor ons in de herfstvakantie. Die ga ik heerlijk met mijn kinderen doorbrengen. Succes die dag!
Groeten, Jeanet
Heel veel succes gewenst!!! Heb zo’n sterk gevoel dat dat event er toch wel gaat komen, hoor!
Vergeet niet dat het niet alleen je doel is waar het om gaat, maar ook de weg er naartoe.
Nog even iets anders: Ik woon in Breda en volgens mij zijn de mensen hier ook wel erg toe aan een Club Puur. Misschien eens over praten samen?
Kippenvel Judith!
Had echt graag mee willen doen, maar wil graag mijn volgende trouwdag ook halen (28 oktober 2012)
Met veel plezier zal ik via de social media mensen attenderen op jullie super PURE evenement!
Succes,
Zonnige groet,
Astrid
Ha m’n disclaimer is toevallig per ongeluk spontaan onZICHTbaar gemaakt… OK…
“You teach what you need to learn.” Dat is de quote die bij me opkomt. Ik waardeer je moed en openheid en het heeft effect op mij. Het ontroert en inspireert me. Toch staat daarmee nog niet vast dat ik kom. Of het uitdraag in mijn kringetje. Een dagje met mijn oudere billen bloot is vast heel lekker, maar “dat kan ik thuis ook”. En inspirerende congressen die me tijdelijk een boost geven heb ik al gehad. Per saldo moet ik er duurzaam op vooruit gaan: Meer effect met minder moeite. Ik mis de duidelijke “deliverables.” Mischien dit?: Kan ik – op voorwaarde van mijn openheid – die dag beter gedrag ervaringsleren? Welk hard/hart voordeel verkoop je me? Geef me er drie.
Bedankt voor het delen van je kwetsbaarheid, je angsten en je grenzen. Het maakt hetgeen wat je uitdraagt nóg waardevoller. Blijf geloven in jezelf en waar je voor staat, je hebt zoveel te geven! Dankzij de filosofie van PUUR heb ik afgelopen woensdag nog een mooi moment mogen ervaren tijdens een netwerkborrel. Ik ging niet netwerken, ik droeg mijn hartsmotief uit en juist dat heeft me een stap in de goede richting gebracht. In mijn hoofd heb ik je bedankt, maar na het lezen van je blog wilde ik je dit ook laten weten.
Een oplossing, tips of tricks om meer mensen te werven heb ik helaas niet 1-2-3 voorhanden. Wat misschien wel helpt is om anders naar de situatie te kijken. Ik weet dat je ook SYTYCD volgt en ondanks het talent is het Shafiki niet gelukt de liveshows te halen. Wél is hem een aantal gratis workshops gegeven om zich verder te ontwikkelen. Hij raakte me door te zeggen, dat hij van te voren iets wilde halen, en dat was hem gelukt. Anders dan hij van te voren had gedacht, maar niet minder waardevol.
Alle vertrouwen in jou dat je deze ervaring kunt omzetten in iets positiefs!
Herkenbaar. ik laat het dan ook helemaal los en trek alleen aan een paard dat al rent.
Blog-Art en nu FREDx. en wat je zegt ‘groot’ is niet persé qua aantallen maar het gevoel dat mensen eraan overhouden en hoe ze er later nog over praten. Als de focus ligt op aantallen is de focus niet goed, denk ik.
Het is altijd spannend om iets te organiseren en er keihard aan te werken en tegelijkertijd helemaal te moeten loslaten waar het heen gaat. Je weet dat namelijk niet. Mensen zijn grillig hierin, zij bepalen uiteindelijk of ze nu wel of niet komen. Maar genieten van het organiseren en de mensen die je ontmoet en kunnen leren ondertussen is waar je dan op moet focussen, vind ik. En er een leuk event van maken waar je zelf in ieder geval trots op bent.
Succes ermee!
Beste Judith, wat een stoere vrouw ben je, dat je je zo kwetsbaar kunt en durft op te stellen. Ik weet niet hoe ik je kan helpen, maar wil je wel heel veel succes wensen om PUURervaren tot een succes te maken. En misschien helpt deze hart onder de riem ook een beetje?
Hartelijke groet, Tessa
Ik vind je verhaal leuk, inspirerend en moedig.
Ik herken er zowiezo veel vd grenzen, eigen minpunten en kritieke beslissingen in situaties in die je echt moet nemen.
Bedankt dat je je verhaal deelt, je verdienst de reacties, ga door, je doet het vast goed. Als ik dit berichtje af heb, ga ik de link PUURervaren even bekijken. Komop, met de billen bloot, en lopen maar. Succes met de zaken en het evenement.
Rudi
Ga nu n Zweden maar ben dinsdag terug daarna wil ik je graag helpen. Moedige dame !!!
Ik ben ongelooflijk trots op wat jij laat zien, schrijft, en bereikt! Volgens mij helpen dit soort openhartigheden enorm om mensen te latente inzien dat t event alleen maar supergoed kan worden, juist door de persoon die jij bent en laat zien! Je team is een afspiegeling van jouw kwaliteiten!
Je gaat er 1000% voor, zoals met alles wat jij aanpakt. Met de “billen bloot” doe jij ook gewoon, omdat eerlijkheid op nr. 1 staat bij jou!
Het wordt een super PUURervaren! 1000% zeker!
Lieve Judith,
zo ergens rond de publicate van je boek heb je me beloofd, hoe mooi de wolken ook zijn, om met je voeten op de aarde te blijven, samen met de mensen om je heen.
Als ik dit artikel lees….lukt je dat!
Als jij, onderin de “U” in staat bent zo je gevoelens en inzichten te delen, ben je eigenlijk al over de grens van echte grote sprongen, hoe die er ook uit zullen zien…!
Blijf jezelf laten zien!
warme groet,
Hubrien
LIeve Judith, ik heb gisteren dan toch (na wat wikken en wegen) besloten om mezelf op te geven. Ik werd vandaag al wakker met een boost energie, ik voel dat er nu al wat gebeurt! Wat jij – met je team, neerzet is echt fantastisch, dat voelen alle cellen in mijn lichaam. Ik sta op het punt om (grote) veranderingen te maken, of eigenlijk; mezelf ECHT te laten zien…. Ik heb ONWIJS veel zin in deze dag, en wat eerlijk en open (lees herkenbaar
hoe je het organiseren hebt ervaren.. Dank namens mij – en AL mijn cellen…
Mooi Judith,
kwetsbaarheid durven tonen
staat voor mij als jezelf laten zien
koester die kracht!
liefs Natasja @Tasdoet
je doet het maar mooi wel!!
Wow wat een mooi, open, eerlijk en PUUR verhaal.
Heel mooi hoe je dit hebt opgeschreven en ook inspirerend.
Nu je hier doorheen bent gegaan, kan het alleen maar een superevent worden. En je bent een heel mooi voorbeeld om helemaal jezelf te zijn, echt PUUR en dat het helemaal goed is zoals je bent. Ook als het even moeilijk is en je bijna geen uitweg meer weet.
Je gaat mensen op jouw event heel veel moois meegeven!
liefs Jeannette
Lieverd, ik ben supertrots op je dat je dit geschreven hebt. Zo zie je maar weer dat een event als dit organiseren net zo goed over onszelf gaat als om de deelnemers. Door hoe het nu is gegaan heb jij de kans gekregen je op je meest kwetsbaars te laten zien.
Ik weet zo zeker dat we er een super event van gaan maken en dat hoeveel mensen er ook zullen komen, ze altijd terug zullen denken aan het moment dat zij besloten dat ze goed genoeg waren om zichzelf echt te laten zien, gewoon PUUR zoals ze zijn!!!!